Οι αποφάσεις της Fed για αύξηση του κόστους χρήματος (σε δολάρια) από τα μέσα του Δεκέμβρη ξεκαθάρισαν το τοπίο του 2016, αλλά ταυτόχρονα έθεσαν τις διοικήσεις των μεγάλων κεντρικών τραπεζών, όπως της ΕΚΤ μπροστά σε μεγάλα διλήμματα.Ένα από αυτά είναι το μεγάλο δίλημμα του Draghi για το 2016 και το ελληνικό χρέος
Είναι επαρκής η νομισματική χαλάρωση στα όρια που ήδη διαμορφώθηκε στις αρχές του Δεκέμβρη; Μπορούν οι κεντρικές τράπεζες να δώσουν απάντηση στη διαπιστωμένα πλέον μη παραγωγική χρήση της παρεχόμενης “ποσοτικής χαλάρωσης”; Έχει ο Draghi ξεκαθαρίσει το πως η Ευρωζώνη θα “ενσωματώσει” τις συνέπειες από την μεγάλη έξοδο κεφαλαίων από την περιφέρεια; Επιμέρους ζητήματα της Ευρωζώνης, όπως το ελληνικό χρέος, μπορούν να γίνουν διαχειρίσιμα σ’ αυτό το περιβάλλον;
Τα ερωτηματικά είναι πολλά και οι απαντήσεις που έχουν επεξεργασθεί ήδη -από το φθινόπωρο- οι αρμόδιες γενικές διευθύνσεις της ΕΚΤ, έχουν κάποιες προϋποθέσεις, (όπως αυτές της ολοκλήρωσης της ενοποίησης του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος με τη δημιουργία του ενιαίου ευρωπαϊκού ταμείου εγγύησης καταθέσεων), που δεν φαίνεται ότι μπορούν ολοκληρωθούν μέσα στο 2016…
Το φάρμακο
Σε κάθε περίπτωση η απάντηση Draghi εάν και εφόσον χρειασθεί, προς το παρόν δεν ξεφεύγει από τα όρια μίας λίγο μεγαλύτερης “δόσης” από το ίδιο φάρμακο, που έχει χορηγήσει μέχρι σήμερα, ήτοι λίγη περισσότερη “ποσοτική χαλάρωση”.
Όμως το φάρμακο αυτό όπως έχουν αποδειχθεί τα δύο τελευταία χρόνια είναι αποτελεσματικό στο να καταστέλλει τους “πόνους” του ευρωσυστήματος αλλά δεν έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα στην ασθένεια που επιμένει: τον φαύλο κύκλο της υπερχρέωσης και της ύφεσης.
Οι εκτιμήσεις των αναλυτών της ΕΚΤ υποστηρίζουν ότι το φθηνότερο ευρώ δίνει και θα δώσει περισσότερο στο άμεσο μέλλον δυνατότητες στις εξαγωγικές οικονομίες της Ευρωζώνης όπως κατά βάση η Γερμανική και η Ιταλική.
Διαβάστε περισσότερα:link
