31/05/2017

Σόιμπλε – Bundesbank φοβούνται την κρυφή ατζέντα του ΔΝΤ.Ξεθάβονται τα… τσεκούρια ενός παλιού πολέμου, ανάμεσα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην Bundesbank, η οποία από το 2010 φοβάται ότι το Ταμείο έχει «κρυφή ατζέντα» για την Ελλάδα και επιχειρεί να μετατρέψει τη γερμανική κεντρική τράπεζα σε μια μηχανή εκτύπωσης χρήματος προς όφελος της Ελλάδας και των ιδιωτών ομολογιούχων δανειστών της.

Η διένεξη που κρατάει ήδη από την εποχή που γίνονταν οι συζητήσεις για το πρώτο ελληνικό μνημόνιο έρχεται και πάλι στην επιφάνεια με αφορμή τη δημόσια και αρκετά… δηλητηριώδη αναφορά του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στις προβλέψεις του ΔΝΤ για την εξέλιξη του ελληνικού ΑΕΠ ως το 2060.

Σε χθεσινές του δηλώσεις, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών τοποθέτησε τη συζήτηση με το ΔΝΤ για το ελληνικό χρέος στο πραγματικό της πλαίσιο, τουλάχιστον όσον αφορά τη γερμανική οπτική του θέματος: οι διαφωνίες δεν εντοπίζονται στα μέτρα ελάφρυνσης που θα χρειασθεί να ενεργοποιηθούν το 2018, αλλά στις προβλέψεις του Ταμείου για την ελληνική ανάπτυξη, από τις οποίες εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό το πόσο θα επιβαρυνθούν τελικά οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Καταλογίζοντας στο ΔΝΤ “υπερβολική απαισιοδοξία” όταν προβλέπει ότι ο μακροπρόθεσμος ρυθμός ανάπτυξης της Ελλάδας δεν θα ξεπερνά το 1% ως το 2060, ο Σόιμπλε επιχείρησε να αναδείξει μια αντίφαση στη συλλογιστική του Ταμείου: Πώς είναι δυνατόν, όταν έχουν εφαρμοσθεί τόσες μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα, με βάση τα προγράμματα που και το ίδιο το Ταμείο σχεδίασε από κοινού με τους Ευρωπαίους, να μην υπάρχει κάποια θετική επίδραση στην ανάπτυξη της χώρας;

Βλέπουν κρυφή ατζέντα

Αυτή η σκέψη, οδηγεί σε αυτό που πραγματικά βρίσκεται στο μυαλό του Β. Σόιμπλε, όπως και του Γιενς Βάιντμαν της Bundesbank, αλλά δεν μπορεί να το δηλώσει: φοβούνται ότι το Ταμείο σκόπιμα κατεβάζει τόσο χαμηλά τον πήχη της ανάπτυξης, ώστε να δικαιολογεί τις πιο «μαύρες» εκτιμήσεις για τη βιωσιμότητα του χρέους και να έχει επιχειρήματα για να απαιτεί μια μεγάλη ελάφρυνση χρέους από τους Ευρωπαίους δανειστές, από την οποία θα επωφεληθούν όχι μόνο η ίδια η Ελλάδα, αλλά και οι ιδιώτες επενδυτές, που θα αγοράσουν ελληνικά ομόλογα στο μέλλον.

Με άλλα λόγια, η γερμανική οικονομική ηγεσία φοβάται ότι το ΔΝΤ έχει κρυφή ατζέντα μείωσης του βάρους του ελληνικού χρέους περισσότερο από όσο χρειάζεται, ώστε να μεταφέρει δυσανάλογα μεγάλα οφέλη όχι μόνο στην ίδια την Ελλάδα, αλλά και στα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια, σε βάρος των Ευρωπαίων φορολογουμένων και των κεντρικών τραπεζών.

Αν το θέμα αφορούσε μόνο την Ελλάδα, ίσως να ήταν ασήμαντο για την Γερμανία. Όμως, Βερολίνο και Φραγκφούρτη εκτιμούν ότι το Ταμείο επιχειρεί να δημιουργήσει προηγούμενο για να γίνει με τον ίδιο τρόπο, προς όφελος των διεθνών επενδυτικών κεφαλαίων της αγοράς ομολόγων, κάθε μελλοντική διευθέτηση χρεών στην ευρωζώνη: Δηλαδή, κάθε φορά που μια χώρα θα έχει δυσκολίες, θα της παρέχονται γενναιόδωρες ελαφρύνσεις από τις κυβερνήσεις, ώστε με την επιστροφή της στην αγορά ομολόγων να θησαυρίζουν οι επενδυτές που θα αγοράζουν τίτλους, ενώ οι ζημιές θα έχουν μεταφερθεί στους φορολογουμένους των πλεονασματικών οικονομιών.

Το «καυτό» έγγραφο

Στην Γερμανία δεν είναι μυστικό, ήδη από τον Απρίλιο του 2010 και πριν από τη σύναψη του πρώτου μνημονίου, ότι η Bundesbank, που κατευθύνει στην πραγματικότητα το υπουργείο Οικονομικών, ασχέτως αν οι τελικές γερμανικές θέσεις επηρεάζονται και από πολιτικά κριτήρια της καγκελαρίας, αντιμετωπίζει με μεγάλη καχυποψία το ΔΝΤ και δεν επιθυμούσε από τότε να συμμετάσχει στην προσπάθεια διάσωσης της Ελλάδας.

Αποσπάσματα εγγράφου εσωτερικής διακίνησης της Bundesbank, που είχαν διαρρεύσει στις αρχές Απριλίου 2010 στην εφημερίδα “Frankfurter Rundschau” και είχαν προκαλέσει τότε μεγάλη πίεση στα ελληνικά ομόλογα (η χώρα ακόμη δεν είχε αποκλεισθεί τυπικά από τις αγορές) αποκάλυπταν τους φόβους των Γερμανών τραπεζιτών ότι το Ταμείο δεν είχε πρόθεση να εφαρμόσει με αυστηρότητα στην Ελλάδα ένα πρόγραμμα σταθεροποίησης, αλλά σχεδίαζε ένα πρόγραμμα ερήμην των κεντρικών τραπεζών του Ευρωσυστήματος, με στόχο την (απαγορευμένη δια… ροπάλου στη γερμανική αντίληψη) νομισματική χρηματοδότηση του ελληνικού χρέους.

Τα σχέδια του Ταμείου «φέρουν προβλήματα, όσον αφορά τη νομισματική σταθερότητα της ευρωζώνης, που δεν θα πρέπει να υποτιμηθούν», ανέφερε μεταξύ άλλων το έγγραφο της Bundesbank, που εξέφραζε ανησυχίες ότι η κοινή διάσωση της Ελλάδας από Ευρώπη και ΔΝΤ θα μετέτρεπε τη γερμανική κεντρική τράπεζα σε «μηχανή εκτύπωσης χρήματος» για τις αγορές ελληνικών ομολόγων, κάτι που θα έθετε σε αμφισβήτηση την ευρωπαϊκή ρήτρα απαγόρευσης διασώσεων εθνικών οικονομιών από τα άλλα μέλη της ευρωζώνης.

Ο σκληρός τότε διοικητής της Bundesbank, Άξελ Βέμπερ, πίστευε εκείνη την εποχή ότι η Ευρώπη θα επέβαλε μεγαλύτερη πειθαρχία στην Ελλάδα από το Ταμείο, για το οποίο εκτιμούσε ότι είχε εκφυλισθεί και δεν πρέσβευε τη νομισματική σταθερότητα, αλλά είχε μεταφέρει το βάρος από τη δημοσιονομική προσαρμογή στην τόνωση της ανάπτυξης. Μάλιστα, στο εσωτερικό έγγραφο το Ταμείο μετονομαζόταν ειρωνικά από την Bundesbank ως «Ταμείο Μεγιστοποίησης Πληθωρισμού» (“IMF: Inflation Μaximizing Fund”). Αυτή τη νέα ατζέντα που η Bundesbank θεωρούσε ότι έχει το Ταμείο τονιζόταν στο έγγραφο ότι δεν πρέπει να επιτραπεί να την υλοποιήσει με τα δικά της αποθεματικά.

Μπλόκο στο QE

Όπως έχει τονίσει το Σin, στην ίδια λογική κινείται και σήμερα η Bundesbank, που επιχειρεί να μπλοκάρει μια γενναιόδωρη ρύθμιση του χρέους, η οποία θα ικανοποιούσε το Ταμείο, ώστε να μη φθάσει καν να συζητηθεί στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ η αγορά ομολόγων της Ελλάδας από την κεντρική τράπεζα, δηλαδή η πολυσυζητημένη ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Με αυτά τα δεδομένα, ο Β. Σόιμπλε είναι φανερό πλέον ότι κινείται προς την… έξωση του Ταμείου από το ελληνικό πρόγραμμα, ώστε να γίνει πραγματικότητα το παλαιό όνειρο του Άξελ Βέμπερ: να περάσει η Ελλάδα στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, ώστε να επιβάλλεται αποτελεσματικότερα η λιτότητα. Ο μόνος τρόπος να αποτραπούν αυτοί οι σχεδιασμοί, που φανερά οδηγούν σε αδιέξοδο την παρούσα διαπραγμάτευση για το ελληνικό χρέος, είναι να παρέμβει πάλι η καγκελαρία, στο όνομα της ανάγκης να αποφευχθούν νέες αναστατώσεις στην Ευρώπη, και να «γειώσει» τις προτάσεις των «σκληρών» του Γερμανικού υπουργείου Οικονομικών και της Bundesbank…

Πηγή:link

ESBies: Safety in the tranches.The Eurozone does not provide a union-wide safe asset. In its absence, financial stress triggers cross-border capital flights to safety, which create distortions (Lane 2013). During sovereign debt crises, a diabolic loop sets in whereby banks holding risky sovereign debt suffer losses to their net worth, causing them to cut back on their lending to the real economy and increasing governments’ contingent liabilities (Farhi and Tirole 2016, Brunnermeier et al. 2016a).

The policy challenge is to create a union-wide safe asset without joint liability among sovereigns. Brunnermeier et al. (2011) propose a design for such an asset, named ‘European safe bonds’, or ESBies. ESBies are the senior tranche of a diversified portfolio of Eurozone sovereign bonds (see Figure 1). Sovereigns remain responsible for their own bonds, which would still be traded at a market price, exerting discipline on borrowing decisions. A sovereign could default on its own obligations without others bearing any bail-out responsibility and without holders of ESBies bearing any losses.

Figure 1. Stylised balance sheet of a securitisation vehicle for ESBies

Source: Brunnermeier et al. (2011).

In a new paper, we investigate why and how ESBies would contribute to the stability of the Eurozone (Brunnermeier et al. 2016b). First, we carry out numerical simulations to gauge the safety of ESBies. Second, we study their effects on the diabolic loop between sovereign risk and bank risk by extending the workhorse model in Brunnermeier et al. (2016a). Third, we describe the politically feasible steps that policymakers can take to make ESBies a reality.

Simulating the properties of ESBies for fixed correlation structures

Can ESBies be designed to be as safe as the German bund? If so, would their supply be adequate for banks to use them as a safe store of value?

We answer ‘yes’ to these questions, based on simulations of a stochastic model of default and loss-given default rates for Eurozone sovereign bonds. In a benchmark scenario, expected loss rates are calibrated to CDS spreads. In an adverse scenario, we envisage considerably higher loss rates and cross-country correlations.

In the benchmark scenario, we find that ESBies with a 30% subordination level would be as safe as German bunds. If the underlying portfolio had a face value of €6tn, equivalent to 60% of GDP, ESBies would amount to €4.8tn – approximately double the current supply of euro safe assets. The remaining €1.2tn of the securitisation would comprise moderately risky European junior bonds (EJBies), which would be attractive to high-yield investors owing to their embedded leverage. Moreover, EJBies could be further securitised to cater to various investor groups.

Default correlations tend to go up during crises, lowering the benefits of diversification. To test the resilience of ESBies, we consider an adverse scenario with higher default probabilities than in the benchmark scenario and greater correlations across countries. In this scenario, ESBies with a 30% subordination level continue to be as safe as German bunds.

To turn off flight-to-safety capital flows, ESBies should be constructed out of all Eurozone member states. Our simulations show that this principle of inclusiveness does not conflict with a policy objective of maximising the supply of safe assets, since including even risky nation-states enlarges the pool from which safe assets can be generated.

Modelling the impact of ESBies on sovereign default

Our numerical simulations of the properties of ESBies are conservative, as they assume fixed correlation structures for sovereign defaults. However, the introduction of ESBies will affect the equilibrium of the economy – and therefore also the likelihood of default and its correlation across countries. In fact, the intended effect of ESBies is to weaken the diabolic loop between sovereign risk and bank risk. To capture this effect, we extend a model of the diabolic loop proposed in Brunnermeier et al. (2016a).

In the model, sovereign debt crises can be triggered by sunspots that occur independently in each country. A sunspot reduces the market value of domestic sovereign bonds. Banks, which hold sovereign bonds, might need to be bailed out in order to continue lending to the real economy. If tax revenue turns out to be lower than expected, the bailout forces the government to default on its obligations, ultimately bringing down the banks.

Banks are initially endowed with some equity, plotted on the horizontal axes of Figure 2, and a sovereign bond portfolio. Their portfolio comprises domestic bonds and some fraction of foreign bonds – the extent to which they are internationally diversified is plotted on the vertical axes in Figure 2. With cross-border holdings, there are two effects: a diversification effect such that banks are less exposed to a domestic sunspot, and a contagion effect such that banks are more exposed to a foreign sunspot.

Figure 2. Diabolic loop regions without and with ESBies

Sources: See Brunnermeier et al. (2016b).

Without tranching, both effects – diversification and contagion – are present. As shown in Figure 2, diversification prevails when bank equity is sufficiently high and sovereign bond portfolios are sufficiently balanced – in this region, the diabolic loop can occur only when there is a sunspot in both the home and foreign currency. Instead, when equity is sufficiently low, contagion can set in – in this region, a sunspot in either country can induce a diabolic loop in both countries.

With the introduction of tranching, diversification occurs at lower values of initial equity. The contagion region shrinks, and the safe region – in which no diabolic loop can occur – expands. The intuition for this result is that tranching shifts default risks to junior bond holders outside of the banking sector. Tranching is thus a positive sum game, as it reduces the endogenous risk of a diabolic loop.

Putting ESBies into practice

ESBies are innovative sovereign debt securities. As such, a natural concern is that they might create so many complications as to undermine their effectiveness or make them infeasible.

In fact, ESBies are entirely feasible, both politically and technically. To bring them about, policymakers should take three steps.

• First, decide who should issue ESBies.

In principle, the securitisation could be done by a public entity (such as the European Stability Mechanism, European Investment Bank or ECB) or private entities (such as primary dealers, other banks, and large asset managers) – or even both.

• Second, publish an ESBies handbook to define the standards to which ESBies should adhere.

In particular, the handbook should define the subordination level and underlying portfolio that shall characterise ESBies.

• Third, commence with issuance.

In an initial experimental phase, the volume of ESB issuance could be relatively limited, allowing technicalities to be worked out. Afterwards, policymakers could expand the market for ESBies via a centralised market mechanism, such as an auction, by which banks would swap their existing sovereign bond portfolios for a portfolio of ESBies and EJBies. The ECB could facilitate this process by accepting ESBies in its monetary policy operations.

Once the market for ESBies attains a critical mass, policymakers will be able to reform the currently deficient regulatory treatment of sovereign exposures in banking regulation that facilitates the diabolic loop. This can be done, for example, by setting non-zero risk-weights for national sovereign debt. By virtue of their safety, ESBies should be exempt from such risk weights, while banks’ holdings of EJBies should be subject to a capital charge according to a ‘look-through principle’ – so that the combined capital charge of ESBies and EJBies equals that of the underlying securities.

Conclusion

Despite their importance for the smooth functioning of financial markets, safe assets are currently inadequately and asymmetrically supplied in the Eurozone. ESBies are a solution to this quandary. They would increase the supply of safe assets and preclude distortionary flight-to-safety capital flows across countries.

The availability of this union-wide safe asset would also weaken the diabolic loop between sovereigns and banks, insofar as banks are encouraged to hold such a safe asset instead of national sovereign bonds. In this sense, there is a natural complementarity between the introduction of ESBies and the reform of the prudential regulation of banks’ sovereign exposures.

In sum, ESBies offer to Europe the benefits that the US enjoys from federal Treasuries – namely safety, as well as symmetric and abundant supply – without the downside of mutualisation.

Source:link

Σαφήνεια στα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους ζητάει ο Κερέ.Την ανάγκη άρσης της αβεβαιότητας σχετικά με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους προκειμένου να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία τόνισε το μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΕΚΤ, Μπενουά Κερέ, στο συνέδριο του Economist που διοργανώνεται σήμερα στη Φρανκφούρτη.

Το συνέδριο διεξάγεται στη Φρανκφούρτη και έχει θέμα «Greece: A comeback to the financial markets?» («Ελλάδα: επιστροφή στις αγορές;»).

«Η σαφήνεια σχετικά με τα μέτρα χρέους είναι επίσης απαραίτητη προϋπόθεση για την πιθανότητα συμμετοχής των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ», υπογράμμισε ο Κερέ κατά την τοποθέτησή του.

Και υπογράμμισε: «Λυπούμαστε για το γεγονός ότι κατά το  συνεδρίαση της Eurogroup δεν επιτεύχθηκε σαφής καθορισμός των μέτρων ελάφρυνσης του χρέους. Οι συζητήσεις βρίσκονται σε εξέλιξη, αλλά κατά τη γνώμη μου είναι σημαντικό να επιτευχθεί συμφωνία κατά τη συνεδρίαση της Ευρωομάδας στις 15 Ιουνίου».

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, στο συνέδριο θα μετέχουν, επίσης, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας, Αλέξης Χαρίτσης, ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, οι εκπρόσωποι στα κλιμάκια των θεσμών Ντέκλαν Κοστέλο (από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και Νικολά Τζιαμαρόλι (από τον ESM), το μέλος της Επιτροπής Σοφών της γερμανικής καγκελαρίας Λαρς Φελντ, το στέλεχος των Moody’s Κόλιν Έλις κ.ά.

Πηγή:link