Category: ΝΕΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ

Του Λευτέρη Κρέτσου, γενικού γραμματέα Ενημέρωση και Επικοινωνίας

«Μετά τις Τηλεοπτικές Άδειες τι; Βήματα μπροστά»

Σε προηγούμενο άρθρο στο ΑΠΕ-ΜΠΕ είχα την ευκαιρία να τονίσω τις δομικές αλλαγές που συντελούνται στο χώρο της παραγωγής, διανομής και κατανάλωσης οπτικοακουστικού περιεχομένου, καταλήγοντας στη θέση ότι η τηλεόραση παραμένει ο βασιλιάς. Το συμπέρασμα είναι ότι έχουμε διεθνώς περάσει στη χρυσή εποχή της τηλεόρασης και της οπτικοακουστικής παραγωγής με καλύτερα και πιο ποιοτικά προγράμματα, με πιο διευρυμένο κοινό παγκοσμίως, με μεγαλύτερη ταχύτητα, αμεσότητα, με υψηλότερη ευκολία διανομής και ενίοτε διαμοιρασμού του περιεχομένου εξαιτίας της εισαγωγής νέων τεχνολογιών, της χρήσης περισσότερων εφαρμογών και γρηγορότερου διαδικτύου.

Αφορμή για τη συγγραφή του άρθρου εκείνου ήταν η πρόσφατη τότε ομόφωνη απόφαση του ΕΣΡ για την προκήρυξη επτά τηλεοπτικών αδειών πανελλαδικής εμβέλειας 10ετους διάρκειας, με την καταβολή τουλάχιστον 35 εκατομμυρίων ανά άδεια. Σήμερα, διαφαίνεται πλέον η ολοκλήρωση της διαδικασίας από το ΕΣΡ με μόλις πέντε υποψήφιους επενδυτές να έχουν περάσει το στάδιο της προεπιλογής και αν αυτό δεν αλλάξει δύο τηλεοπτικές άδειες θα μείνουν «ορφανές», ενώ το ιστορικό MEGA εξακολουθεί να παραμένει ζωντανό, αλλά διασωληνωμένο, με τους εργαζόμενους του απλήρωτους και το κανάλι εκτός διαγωνιστικής διαδικασίας.

Αφήνω ασχολίαστη την αναντιστοιχία προθέσεων και πράξεων για όσους άσκησαν λυσσαλέα κριτική στον πρώτο διαγωνισμό του 2016, ειδικά ως προς τον αριθμό των καναλιών, και αναδιατυπώνω το ερώτημα που είχα εγείρει δέκα μήνες πριν, υπό το φως των νέων δεδομένων:

Έχει μέλλον η παραδοσιακή τηλεόραση;

Η απάντηση είναι απολύτως καταφατική. Η παραδοσιακή τηλεόραση δεν έχει πει την τελευταία της λέξη και έχει διακριτή θέση στο μελλοντικό τηλεοπτικό τοπίο. Σύμφωνα με μια έρευνα της Global TV Deck σε 19 χώρες το 2017 η παραδοσιακή τηλεόραση προσεγγίζει το 70% του πληθυσμού και το 90% των πολιτών σε μια εβδομάδα. Οι νεότεροι (millenials) αν και προτιμούν τις streaming υπηρεσίες, όπως αυτές του Netflix, εμφανίζονται με το πέρας του χρόνου και την απόκτηση παιδιών να αυξάνουν το χρόνο τηλεθέασης τους, μεγάλο μέρος του οποίου αφορά και την παραδοσιακή γραμμική τηλεόραση.

Και αυτό γιατί η παραδοσιακή τηλεόραση μπορεί να μη διαθέτει τις πολύ δαπανηρές και κορυφαίες τηλεοπτικές σειρές του Netflix ή της Amazon, που έχουν παγκόσμιο κοινό και απήχηση, αλλά έχει μεγαλύτερη πρόσδεση με την τοπικότητα και διαθέτει το πλεονέκτημα να παρέχει ζωντανό πρόγραμμα. H τηλεθέαση, για παράδειγμα, μεγάλων αθλητικών γεγονότων παραμένει προνομιακό πεδίο της παραδοσιακής τηλεόρασης (συνδρομητικής και ελεύθερης).

Είναι ενδεικτική η πρόσφατη μελέτη του Broadcasters Audience Research Board (BARB) στη Βρετανία, η οποία αποκάλυψε ότι το 87% της τηλεοπτικής θέασης αφορά ζωντανό και όχι κατά παραγγελία πρόγραμμα (Video on Demand, VoD), γεγονός το οποίο επιβεβαιώνει ότι οι streaming υπηρεσίες κερδίζουν μεν έδαφος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν την παραδοσιακή γραμμική τηλεόραση. Οι streaming υπηρεσίες, αντίθετα, συμπληρώνουν τις αυξημένες απαιτήσεις κατανάλωσης οπτικοακουστικού περιεχομένου.

Και φυσικά αν αυτό ισχύει στην περίπτωση της Βρετανίας, όπου σύμφωνα με τη Mortar London περισσότερο από το 40% των πολιτών δαπανούν πάνω από 300-εκατομμύρια λίρες το μήνα σε συνδρομητικές πλατφόρμες και VoD υπηρεσίες, όπως αυτές του Netflix, της Amazon Prime, του Now TV and της HayU, τότε στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύει ακόμη περισσότερο, δεδομένης της χαμηλότερης διείσδυσης και πιο σαφώς περιορισμένης τάσης υποκατάστασης της παραδοσιακής τηλεόρασης από νέους πάροχους.

Άλλωστε τα σχετικά μεγέθη τηλεθέασης είναι εξόχως αποκαλυπτικά. Οι νέοι πάροχοι και οι επιγραμμικές πλατφόρμες βίντεο συνεχούς ροής (streaming video services) φέρνουν νέα δεδομένα και πρωταγωνιστούν στις εξελίξεις εξαιτίας των πανάκριβων παραγωγών τύπου Games of Thrones και Crown.

Ο χρόνος όμως θέασης περιεχομένου που μεταδίδεται σε πραγματικό χρόνο είναι κατά 300% μεγαλύτερος σε σχέση με τον κατά παραγγελία χρόνο και η ελεύθερης λήψης τηλεόραση (Free to Air) προσφέρει σε ημερήσια βάση δύο δισεκατομμυρία ώρες περιεχομένου στα νοικοκυριά της Ευρώπης, ενώ η κατά παραγγελία συνδρομητική τηλεόραση (SVOD) ανέρχεται σε μόλις 12 δισεκατομμύρια ώρες θέασης το μήνα.

Επιπλέον, η παραδοσιακή τηλεόραση εξακολουθεί να αποτελεί το μέσο ενημέρωσης με την υψηλότερη εμπιστοσύνη για τη διαφημιστική αγορά. Και αυτό ισχύει ακόμη και στην περίπτωση της αγοράς των ΗΠΑ, η οποία θεωρείται για πολλούς ως η πιο προηγμένη και αυτή που χαράσσει τις νέες τάσεις στο πεδίο της ψυχαγωγίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της AirBnB, η οποία είδε άμεση αύξηση στην επισκεψιμότητα των διαδικτυακών της ιστοσελίδων μόλις λάνσαρε τηλεοπτικές καμπάνιες. Πολλές γνωστές εταιρείες ακολούθησαν αυτόν τον κανόνα με πολύ υψηλά ποσοστά επιτυχίας.

Υπάρχουν ωστόσο και πιο μετριοπαθείς και εξόχως ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις για το μέλλον της παραδοσιακής τηλεόρασης, όπως αυτή του Walter Luzzolino, συνιδρυτή της διαδικτυακής τηλεόρασης Walter Presents του Channel 4. Ο Luzzolino σε πρόσφατο συμπόσιο ανέφερε ότι βρισκόμαστε στη μέση ενός φοβερού πολέμου μεταξύ της παραδοσιακής τηλεόρασης και των υπηρεσιών βίντεο συνεχούς ροής (streaming services) μέχρι να επέλθει ο γάμος και η συμφιλίωση των δύο πλευρών. Σε πέντε χρόνια η ενσωμάτωση των streaming services στην τηλεόραση θα έχει ολοκληρωθεί κατά τουλάχιστον 75%. Ορισμένα τηλεοπτικά κανάλια θα μπούν σε κοινοπραξίες με τους γίγαντες του διαδικτύου και θα αγοράσουν άλλα κανάλια, καθώς μόνο έτσι οι νέοι πάροχοι, όπως το Netflix θα μπορέσουν να διαμορφώσουν το δημόσιο διάλογο.

Η ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα σε κρίση

Σε κάθε περίπτωση όλα τα στοιχεία και οι τάσεις δείχνουν ότι έχει ακόμη ενδιαφέρον να επενδύσει κάποιος στη τηλεόραση και στην ευρύτερη οπτικοακουστική βιομηχανία και ιδιαίτερα σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, όπου παρατηρείται έντονο πρόβλημα δημογραφικής γήρανσης, χρόνιας οικονομικής επιβάρυνσης των πολιτών, καθώς και απουσία παραγωγής πρωτότυπου περιεχομένου στα ελληνικά από διεθνείς παίχτες στην τηλεοπτική αγορά.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι όλα είναι ρόδινα και ότι πρέπει να κρύψουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Η ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα, και αυτό αφορά και την περίπτωση της ΕΡΤ, βρίσκεται σε διπλή κρίση: Από τη μία εκείνη που έχουν προκαλέσει συσσωρευμένες παθογένειες, στρεβλώσεις και ανεπάρκειες ετών. Από την άλλη εκείνη που γεννούν οι προκλήσεις της νέας, ψηφιακής εποχής, στην οποία η ήδη βεβαρυμμένη ελληνική τηλεόραση καλείται ταχύτατα να προσαρμοστεί.

Θα ήταν, αν όχι λάθος, πάντως σίγουρα αντιπαραγωγικό να διαχωρίσουμε τις δύο κρίσεις. Ναι, να μελετήσουμε τις αιτίες που οδήγησαν τους λειτουργούς και τους ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών σταθμών σε παρωχημένες λογικές ή ενίοτε ακόμη και σε ρόλους επικίνδυνους για τη δημοκρατία. Ναι, να αναζητήσουμε τις διαδικασίες που καταδίκασαν και καταδικάζουν το ελληνικό τηλεοπτικό περιεχόμενο σε μια πορεία δραματικής παρακμής. Ναι, να αναρωτηθούμε για τους λόγους που η τηλεοπτική δημόσια σφαίρα εκδηλώνει συμπτώματα διακρίσεων, αποκλεισμών και φτήνιας.

Αν όμως το όραμα και ο στόχος είναι να μπουν τα θεμέλια για το ξεπέρασμα της κρίσης είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να εκμεταλλευθούμε τη μεγάλη ευκαιρία που αναδύεται με αφορμή και την ιστορικής σημασίας ολοκλήρωση της διαδικασίας αδειοδότησης. Να αναζητήσουμε λύσεις στα παλιά προβλήματα μέσα από τις προκλήσεις της νέας εποχής. Κοιτάζοντας κυρίως μπροστά, λαμβάνοντας ρυθμιστικές πρωτοβουλίες και ενθαρρύνοντας αναπτυξιακές λογικές, θεμελιώνοντας ένα υγιές -αυτήν τη φορά- πέρασμα της τηλεόρασης στην νέα ψηφιακή της εποχή.

Η ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο μεταίχμιο και ο χρόνος πιέζει. Μαζί της υποφέρει και η εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή παρά το πείσμα της κοινότητας των κινηματογραφιστών να καταθέσουν ψυχή και ταλέντο απέναντι σε ένα εχθρικό περιβάλλον χρηματοδότησης και φορολογίας ή/ και διακριτικής ανοχής (πχ. περίπτωση της υποχρέωσης των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών για επανεπένδυση του 1,5% στην κινηματογραφική παραγωγή). Σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να βλέπουμε το μέλλον πιο αισιόδοξα; Και εδώ η απάντηση είναι καταφατική με την προοπτική της ανάγνωσης των νέων δεδομένων και της λήψης των απαιτούμενων μέτρων και δράσεων.

Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://www.amna.gr/mobile/article/262854/Arthro-L-Kretsou-sto-APE-MPE-Meta-tis-Tileoptikes-Adeies-ti-Bimata-mprosta

Η ευρωζώνη θα καταρτίσει ένα σχέδιο ελάφρυνσης του κρατικού χρέους της Ελλάδας το οποίο θα είναι αξιόπιστο για τις αγορές και θα συνίσταται στην επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δόσεων των δανείων που χορηγήθηκαν στο πλαίσιο του δεύτερου προγράμματος στήριξης της χώρας, δήλωσε ο πρόεδρος του Eurogroup Μάριο Σεντένο στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς το Σάββατο.

Ο Σεντένο παραχώρησε συνέντευξη στο Ρόιτερς μετά τις συνομιλίες, το πρωί του Σαββάτου, μεταξύ αξιωματούχων της ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στο περιθώριο της συνόδου των υπουργών Οικονομικών και των κεντρικών τραπεζιτών της Ομάδας των Επτά (G7) στο θέρετρο Ουίσλερ του Καναδά.

Στόχος των συνομιλιών ήταν να εξασφαλιστεί στήριξη την ύστατη στιγμή από το ΔΝΤ ως προς την προσφορά ελάφρυνσης του χρέους της Ελλάδας που θα κάνει η ευρωζώνη, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι θα θεωρηθεί αξιόπιστη από τις αγορές και θα προσελκύσει επενδυτές στην Ελλάδα μετά το τέλος του προγράμματος την 20ή Αυγούστου.

Δεν υπήρξε συμφωνία το Σάββατο. Η ευρωζώνη και το ΔΝΤ σκοπεύουν να συνεχίσουν τις συνομιλίες την εβδομάδα που ξεκινά αύριο Δευτέρα, ώστε να είναι έτοιμη προς έγκριση μια συμφωνία την 21η Ιουνίου, όταν οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης θέλουν να οριστικοποιήσουν τις λεπτομέρειες του πακέτου ελάφρυνσης χρέους.

«Συνεχίζουμε να εργαζόμαστε μαζί με το ΔΝΤ, έχουν προγραμματιστεί συναντήσεις ενόψει της 21ης Ιουνίου και όλοι θα πρέπει να είναι απόλυτα βέβαιοι ότι η απόφαση (για την ελάφρυνση χρέους) θα δώσει στην Ελλάδα πρόσβαση στις αγορές (…) από την 20ή Αυγούστου» και πέρα, τόνισε ο Σεντένο, ο πορτογάλος υπουργός Οικονομικών.

Έπειτα από τρία προγράμματα στήριξης από το 2010, τα κράτη μέλη της ευρωζώνης είναι σήμερα οι βασικοί πιστωτές της Αθήνας, με το ύψος των δανειακών χορηγήσεων να έχει φθάσει τα 230 δισεκατομμύρια ευρώ. Το ΔΝΤ είχε συμμετάσχει στα δύο πρώτα προγράμματα, αλλά αρνήθηκε να πάρει μέρος στο τρίτο, έως ότου η ευρωζώνη και το Ταμείο να συμφωνήσουν για το πώς το ελληνικό χρέος, που βρίσκεται σήμερα στο 179% του ΑΕΠ, να γίνει βιώσιμο.

Αν δεν υπάρξει ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους της Ελλάδας από την ευρωζώνη οι επενδυτές δεν θα επιστρέψουν στη χώρα διότι θα ανησυχούν για τα δημοσιονομικά της, επιχειρηματολογεί το ΔΝΤ.

Τα συστατικά του πακέτου
Υπάρχει συμφωνία του ΔΝΤ και της ευρωζώνης πως δεν θα υπάρξει «κούρεμα» (μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους) αλλά μόνο επιμήκυνση των περιόδων χάριτος και αποπληρωμής των τοκοχρεολυσίων.

Τον Μάιο του 2016 η ευρωζώνη είχε υποσχεθεί να επιμηκύνει τον χρόνο αποπληρωμής των δανείων και των περιόδων χάριτος ώστε οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας για τον σκοπό αυτό να μείνουν κάτω από το 15% του ΑΕΠ μετά το 2018 και μεσοπρόθεσμα και κάτω από το 20% κατόπιν.

Τον Ιούνιο του 2017, υπό την ισχυρή πίεση του ΔΝΤ, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης γνωστοποίησαν ότι είναι έτοιμοι να παρατείνουν τις περιόδους χάριτος και αποπληρωμής των δανείων εντός ενός φάσματος που κυμαίνεται από μηδέν έως δεκαπέντε χρόνια. Οι μέσοι χρόνοι αποπληρωμής είναι σήμερα 32 χρόνια.

Πολλοί διαμορφωτές πολιτικής στην ΕΕ θεωρούν ότι η έγκριση του ΔΝΤ στο πακέτο ελάφρυνσης του χρέους αποτελεί κλειδί για την αξιοπιστία του στα μάτια των αγορών. Ο Σεντένο δεν συμφωνεί. «Δεν θα το έθετα κατ’ αυτόν τον τρόπο», είπε.

«Νομίζω ότι ο κόσμος θα είναι σε θέση να διαβάσει το οριστικό πακέτο που θα συμφωνηθεί και το ΔΝΤ θα συμμετάσχει στο μέλλον όπως κι αν έχει, λόγω της τεράστιας οικονομικής δέσμευσης που έχει κάνει το ΔΝΤ στην Ελλάδα ήδη», εξήγησε.

Σύμφωνα με τον Σεντένο το πακέτο επιμήκυνσης της περιόδου αποπληρωμής του χρέους που θα προταθεί θα αφορά αποκλειστικά το δεύτερο πρόγραμμα (131 δισεκ. ευρώ).
«Συνεχίζουμε να εργαζόμαστε εντός των συμφωνηθεισών γραμμών. Αυτό σημαίνει ότι όσον αφορά τα δάνεια του ΕΜΧΣ (σ.σ. του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) η επιμήκυνση μπορεί να φθάσει έως και τα 15 χρόνια. Αυτό είναι που συζητείται. Μαζί με άλλα μέτρα για το χρέος τα οποία επίσης θα εξεταστούν τώρα».

Τα άλλα μέτρα στα οποία αναφερόταν ο Σεντένο αφορούν την αντικατάσταση των ακριβότερων δανειακών χορηγήσεων του ΔΝΤ στην Ελλάδα με φθηνότερες από την ευρωζώνη, την επιστροφή των κερδών των κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης από τα ελληνικά κρατικά ομόλογα στο ελληνικό δημόσιο, και τη σύνδεση της αποπληρωμής των δόσεων του χρέους με τον ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Το ΔΝΤ εισηγείται οι περίοδοι χάριτος και αποπληρωμής των δανειακών χορηγήσεων του ΕΜΧΣ να επιμηκυνθούν στα 15 χρόνια, το ανώτατο όριο. Προτείνει επίσης να παρατείνονται αυτόματα, επ’ αόριστον εάν χρειάζεται, για να διασφαλίζεται ότι οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας για την κάλυψη των δανειακών της αναγκών να μένει κάτω από το 20% του ΑΕΠ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ.

Greece’s euro-area creditors and the International Monetary Fund failed to resolve their differences over how to ease the country’s debt at a meeting held on the sidelines of the G7 meeting in Whistler, Canada, throwing into question the fund’s role just two months before the euro area’s final crisis-era bailout comes to an end.

The sides didn’t reach a compromise over the measures needed to ease Greece’s debt load, as the Washington-based IMF and euro-area governments led by Germany continue to disagree on the size and scope of relief necessary to ensure Athens can meet future obligations.

Officials said some progress was made in the meeting and talks between the two sides would continue next week. Still, with time running out, the persisting impasse raises questions about whether the fund will be able to activate its dormant credit line for Greece. While IMF cash isn’t needed, disbursing funds would signal to markets that the global financial institution deemed the country’s debt to be sustainable.

A decision by the IMF not to activate its lifeline for Greece would be a blow for countries like Germany and the Netherlands, which have sought the fund’s seal of approval as evidence that their medicine succeeded in putting the country’s finances on a viable footing. But the same countries have also been the most reluctant to grant greater debt relief and want it to be tied to strict conditions so that Athens doesn’t stray from its agreed budget path and economic overhauls.

With the disagreement persisting on debt, the euro-area will have to rush to reach a deal on multiple fronts if it intends to meet its goal of wrapping up Greek bailout talks by June 21, when finance minister are set to meet in Luxembourg.

Line vs Buffer

A deal is also being sought on the level of scrutiny Greece will be under after it exits eight years of bailouts. A consensus has emerged on an “enhanced surveillance” regime, whereby Greece will be subject to close monitoring by its former bailout supervisors, and some debt measures will be tied to the country adhering to pre-agreed economic targets and overhauls.

While such a regime is stricter than the monitoring for countries like Ireland or Portugal, it is still short of a precautionary credit line, an option favored by the European Central Bank and Bank of Greece. A credit line would be a backstop in case Athens struggles with market access and, crucially, would let the nation’s banks retain their access to cheap ECB liquidity.

However, such an option is politically toxic for the government, which sees it as an extension of bailouts that required harsh austerity measures. Instead, the government in Athens and other creditors want to help the country build a cash buffer of about 20 billion euros ($23 billion) to cover financing needs for as long as 1 1/2 years after the bailout ends in August.

The Athens government hopes that this would ensure that Greece doesn’t find itself in a position where it struggles to meet payments falling due and will have enough time to return to the financial markets to refinance its debt obligations.

Source: link

Ξεκινάει επισήμως η δράση Superfast Broadband (SFBB), που στόχο έχει να επιδοτήσει τη χρήση ευρυζωνικών γραμμών, υπερυψηλών ταχυτήτων, βασισμένων αποκλειστικά σε οπτικές ίνες. Την περασμένη Τρίτη, υπεγράφη η σχετική υπουργική απόφαση με στόχο την ενίσχυση της ζήτησης με 50 εκατ. ευρώ για νέες συνδέσεις. Κάθε ενδιαφερόμενος που θα ενταχθεί στη δράση θα επιδοτηθεί με 360 ευρώ, προκειμένου να ενεργοποιήσει μια σύνδεση τεχνολογίας FTTH ή FTTB. Η επιδότηση δίδεται ανεξαρτήτως του παρόχου ή εισοδηματικών κριτηρίων σε φυσικά πρόσωπα, ελεύθερους επαγγελματίες και αγρότες. Η μόνη προϋπόθεση που τίθεται είναι η διαθεσιμότητα δικτύου οπτικής ίνας στην εγκατάστασή του. H δράση θα ξεκινήσει να υλοποιείται άμεσα και στόχος είναι μέχρι τον ερχόμενο Μάρτιο περίπου 140.000 νοικοκυριά να ενεργοποιήσουν μια τηλεπικοινωνιακή σύνδεση βασισμένη σε οπτική ίνα που φτάνει μέχρι το κτίριο (FTTB) ή ακόμη και μέχρι το διαμέρισμα του κτιρίου (FTTH). H σύνδεση αυτή, όπως αναφέρει η κοινή υπουργική απόφαση, θα προσφέρει ταχύτητα μετάδοσης δεδομένων τουλάχιστον 100 Mbps, η οποία θα μπορεί άμεσα να αναβαθμιστεί στο 1 Gbps.

Πιο αναλυτικά, το σχέδιο προβλέπει την επιδότηση κάθε σύνδεσης FTTB/FTTH με 13 ευρώ τον μήνα και για διάστημα 24 μηνών. Παράλληλα, το κουπόνι που θα δοθεί σε κάθε δικαιούχο θα περιλάβει ποσό 48 ευρώ για την απόκτηση του τερματικού εξοπλισμού (router) της σύνδεσης. Με βάση την αξία του κουπονιού, εφόσον η ζήτηση καλύψει το σύνολο του ποσού της δράσης (50 εκατ. ευρώ), η δράση θα καλύψει 138.000 συνδέσεις. Επίσης, εφόσον η ζήτηση το επιτρέψει, η ίδια δράση θα επαναληφθεί τα επόμενα τέσσερα έτη και θα ανέλθει συνολικά στα 250 εκατ. ευρώ.

Κυβερνητικά στελέχη ευελπιστούν ότι το σχέδιο θα βρει ισχυρή ανταπόκριση και ότι θα επιτρέψει να «ξεκολλήσει» η χώρα από τον δείκτη μηδενικής διείσδυσης των ευρυζωνικών συνδέσεων βασισμένων σε οπτικές ίνες. Η υπουργική απόφαση υπογράφεται από τον υπουργούς Ψηφιακής Πολιτικής Νίκο Παππά, Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου και τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομίας Αλέξη Χαρίτση. Η δράση θα χρηματοδοτηθεί από το ΠΔΕ και θα έχει διάρκεια έως 31 Μαρτίου 2019.

Πηγή: link

Angela Merkel’s conservatives no longer insist that the IMF continues to participate in Greece’s bailout programme, in a decisive change that reflects anxiety about the fund’s calls for debt relief for Athens.

Eckhardt Rehberg, spokesman of the CDU/CSU parliamentary group for budgetary policy, told the Financial Times that “with the IMF insisting on large-scale debt relief for Greece — they have been talking about a three-digit number — I have a problem.

”“The question is: Is the price of IMF participation in the next programme too high?” he said.

The shift in the German position, at least in the influential CDU/CSU parliamentary group, could help ease talks between eurozone governments and the IMF on the sidelines of the G7 meeting in Canada this weekend.

Christine Lagarde, IMF managing director, will be attending the meeting, which will also bring together the finance ministers of Germany and France.

Although the Greek economy returned to modest growth in the past year, the country still languishes under the burden of the €248bn it owes to the eurozone and the IMF.

The fund had agreed in principle to provide Greece with a small credit line of €1.6bn, but it wanted eurozone governments to provide more clarity on debt relief before it made a financial commitment. However, Germany and its northern European allies resisted such demands, fearing their taxpayers would lose out.

“It’s a question of whether the IMF must remain on board with a contribution of only €1.6bn when the current €86bn programme will not be used up by August?” Mr Rehberg said. “It’s a trade-off.”

The German finance ministry, however, continues to insist that IMF involvement is “indispensable”, three months ahead of Greece’s planned exit from the bailout this summer.

If a deal is not thrashed out at the G7 finance ministers’ meeting in Whistler, British Columbia, on Monday at the latest, IMF officials have warned that the fund will not have enough time to activate and then review its Greek programme. Hawkish eurozone capitals, including Berlin and The Hague, are open to the possibility of the IMF staying involved with Greece but without providing any money to the bailout.

Some officials are worried that market jitters triggered by Italy’s political crisis will hamper Greece’s ability to raise more debt once it exits the third bailout in August. That would make the IMF’s role even more crucial in convincing nervous investors that Greece can stay solvent.

German lawmakers have insisted on IMF participation in the Greek bailout since the country’s first rescue package in 2010. Wary of the European Commission’s role in administering bailouts, Wolfgang Schäuble, the former German finance minister, convinced sceptical German MPs that the IMF’s stamp of approval would lend credibility to a programme that involved billions in German taxpayers’ money.

Germany’s parliament agreed to back the current €86bn bailout, negotiated by EU leaders in 2015, on condition the IMF would continue its involvement.Part of the conflict between some eurozone members and the IMF is a difference of views on how sustainable Greece’s debt is, with Germany and other governments more optimistic about Greece’s growth prospects than the IMF.

“We don’t agree with the fund’s debt sustainability analysis,” Mr Rehberg said. “At the moment the IMF and the commission are quite far apart in terms of their growth assumptions for Greece.” He noted, however, that negotiations between the IMF and European institutions “are still going on”.

Source: link

Η κυβέρνηση παρακολουθεί με αυξημένο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στην Ιταλία, καθώς ο κίνδυνος να επιδράσουν αρνητικά στη συμφωνία εξόδου της Ελλάδας από το μνημόνιο είναι υπαρκτός.

Η απειλή ακούει στον όρο «πιστοληπτική γραμμή στήριξης» και ακούγεται όλο και πιο συχνά τις τελευταίες ημέρες, εντός συνόρων κυρίως, με επιχείρημα, αυτή τη φορά, τα εμπόδια που υψώνουν οι εξελίξεις στην Ιταλία στην ελληνική προετοιμασία για έξοδο στις αγορές.

Ότι δηλαδή εφόσον οι πιέσεις στα ιταλικά ομόλογα οδήγησαν σε άνοδο τις αποδόσεις και των ομολόγων άλλων χωρών της ευρωζώνης (με την απόδοση των 10ετών ελληνικών τίτλων να διαμορφώθηκε την Παρασκευή πάνω από το 4,40%), η «καθαρή» έξοδος της Ελλάδας από το μνημόνιο δεν μπορεί πλέον να παραμείνει στόχος.

«Το ακριβώς αντίθετο ισχύει», απαντούν αρμόδιες κυβερνητικές πηγές, οι οποίες έχουν γίνει δέκτες της πίεσης και οργανώνουν την απόκρουση. «Η πιστοληπτική γραμμή έχει διάρκεια ένα έτος με δυνατότητα παράτασης έξι έως 12 μήνες. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι οι εξελίξεις στην ευρωζώνη θα περιοριστούν σ’ αυτή τη χρονική διάρκεια; Σε κάθε ανατάραξη η Ελλάδα θα αναζητεί νέες γραμμές στήριξης ή νέα μνημόνια;», τονίζει στο Euro2day.gr υψηλόβαθμος κυβερνητικός παράγοντας με απόλυτη γνώση των διαπραγματεύσεων.

Ο ίδιος θεωρεί την εν λόγω λύση «καταστροφική και γεμάτη παγίδες που την καθιστούν μη λύση». Προσθέτει δε, ότι πίσω από τις εγχώριες φωνές για γραμμή στήριξης διακρίνονται σενάρια για νέο μνημόνιο ουσιαστικά («ή και… τυπικά») που θα οδηγήσει σε κατάρρευση την κυβέρνηση και θα επαναφέρει είτε το παλιό σύστημα στις εκλογές, είτε θα οδηγήσει σε «λύση α λα Ιταλία», δηλαδή σε κυβέρνηση τεχνοκρατών.

Αντιθέτως, όπως τονίζει, η κυβέρνηση τηρεί με ευλάβεια την απόφαση του Eurogroup για «μαξιλάρι ρευστότητας» (cash buffer) που θα στηρίξει τη χώρα στα πρώτα της βήματα προς την έξοδο στις αγορές. Αυτή τη στιγμή στο «μαξιλάρι» έχουν μπει περίπου 15 δισ. ευρώ με στόχο να προστεθούν άλλα 3-4 δισ. ευρώ όταν τα επιτόκια επιτρέψουν «δυνατή» έκδοση ομολόγου.

«Κόλπα» παραμονής του ΔΝΤ

Στο μέτωπο του χρέους και της παραμονής («και πώς») του ΔΝΤ στο πρόγραμμα και στην μεταμνημονιακή εποπτεία, κυβερνητικές πηγές απαντούν «ουδέν νεώτερο».

Έμπειρα στελέχη ωστόσο δεν αποκλείουν σύγκλιση,τελικά, Βερολίνου-Ταμείου με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για τον χρόνο επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής για τα δάνεια του EFSF (σ.σ. οι Γερμανοί θέλουν τον μικρότερο δυνατό, έως πέντε χρόνια).

Οι πλέον δύσπιστοι βλέπουν «να μπάζει» ακόμα και το σενάριο εξαγοράς από τον ESM ολόκληρου του δανείου του ΔΝΤ ώστε να αποχωρήσει από το πρόγραμμα. Δεν αποκλείουν δηλαδή κινήσεις ώστε να αγοραστεί ένα μέρος του και το υπόλοιπο να δώσει στο Ταμείο την σφραγίδα παραμονής και ουσιαστικής εποπτείας.

Πηγή: link