Author: anavaladm

ΕΛΣΤΑΤ: Στο 24,1% η ανεργία τον Μάρτιο από 25,7% πέρυσι.Το εποχικά διορθωμένο ποσοστό ανεργίας τον Μάρτιο του 2016 ανήλθε σε 24,1% έναντι 25,7% τον Μάρτιο του 2015 και έναντι 24,2% τον Φεβρουάριο του 2016.

Όπως αναφέρει η ΕΛΣΤΑΤ, το σύνολο των απασχολουμένων, κατά τον Μάρτιο του 2016, εκτιμάται
ότι ανήλθε σε 3.623.234 άτομα. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.153.232 άτομα ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 3.281.503 άτομα.

Οι απασχολούμενοι αυξήθηκαν κατά 87.296 άτομα σε σχέση με τον Μάρτιο του 2015 (αύξηση 2,5%) και κατά 1.632 άτομα σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2016.

Οι άνεργοι μειώθηκαν κατά 68.045 άτομα σε σχέση με τον Μάρτιο του 2015 (μείωση 5,6%) και κατά 4.609 άτομα σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2016 (μείωση 0,4%).

Οι οικονομικά μη ενεργοί, δηλαδή τα άτομα που δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία, μειώθηκαν
κατά 60.549 άτομα σε σχέση με τον Μάρτιο του 2015 (μείωση 1,8%) και κατά 192 άτομα σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2016.

Συνεχίστηκε το Μάιο ο αποπληθωρισμός

Μείωση 0,9% κατέγραψε ο Γενικός Δείκτης Τιμών Καταναλωτή το Μάιο του 2016, προς τον
αντίστοιχο ?είκτη του Μαΐου 2015, έναντι µείωσης 2,1%, που σηµειώθηκε κατά την αντίστοιχη
σύγκριση του έτους 2015 προς το 2014, σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή.

Ο Γενικός Δείκτης κατά τον µήνα Μάιο 2016 σε σύγκριση µε τον Απρίλιο 2016, παρουσίασε µείωση
0,4%, έναντι µείωσης 0,8%, που σηµειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του προηγούµενου
έτους.

Ο µέσος δείκτης του δωδεκαµήνου Ιουνίου 2015 – Μαΐου 2016 σε σύγκριση προς τον ίδιο Δείκτη του
δωδεκαµήνου Ιουνίου 2014 – Μαΐου 2015 παρουσίασε µείωση 1,2%, έναντι µείωσης 1,7%, που σηµειώθηκε κατά το αντίστοιχο προηγούµενο δωδεκάµηνο.

Πηγή: capital

On the importance of policy alignment to fulfil our economic potential.Ιn a speech in Vienna last week, I explained why monetary policy could deliver the appropriate level of stimulus to the economy, even in a setting where interest rates are close to their effective lower bound.^[1] As inflation is ultimately a monetary phenomenon, a committed central bank can always fulfil its mandate. And that is true independently of the stance of other macroeconomic policies.

But monetary policy does not exist in a vacuum. The situation of central banks is better described as independence in interdependence, since other policies matter a great deal. They can buttress or dilute the effects of our policy. They can slow down or speed up the return to stability. And they can determine whether stability is accompanied by prosperity, which is directly relevant to the social cohesion of the euro area.

It is these interactions, and why they matter, that I would like to talk about today.

Policy interactions in stabilising the economy

The objective of the ECB is defined as delivering a rate of inflation below but close to 2% over the medium term. But the medium term is not a fixed period of time. When faced with adverse shocks, the pace at which monetary policy can bring inflation back to the objective depends on two factors: the nature of the shock itself, and the conditions in which monetary policy operates.

[expander_maker more=”Διαβάστε περισσότερα” less=”Διαβάστε λιγότερα”]Some types of disturbance will inevitably depress inflation for longer than others and make the return to the objective slower. The recent succession of global oil supply shocks is a prime example. In that context, the job of monetary policy is not to fight short-term shocks to prices, but to prevent them from feeding into longer-term inflation dynamics – or put another way, it is to make sure that the effect of shocks on inflation is no more persistent than it needs to be. So when we talk about returning inflation to our objective without undue delay, this is what we mean. The return to price stability should take no longer than implied by the nature of the shocks we are facing.

But this is not entirely dependent on our actions, due to the second factor – the conditions in which we operate. Monetary policy can act decisively to support demand, to stabilise inflation expectations and to avert second round effects on wages and prices, which is exactly what the ECB has done over the past two years.^[2] But the orientation of other policies also influences the speed with which output returns to potential. So if other policies are not aligned with monetary policy, inflation risks returning to our objective at a slower pace.

There are a number of policy areas that matter in this regard.

First, for monetary policy to stoke demand and inflation, it matters crucially whether the financial system is able to relay our policy impulses efficiently to the economy. In the euro area that transmission mechanism has been impeded repeatedly in the past, initially by rising risk premia linked to unwarranted fears about the survival of the euro area, and later by widespread bank deleveraging.^[3] That has diluted the effectiveness of our stimulus and lengthened the “long and variable” lags over which monetary policy works.

We have compensated for this by designing our measures to remove transmission blockages, as well as including an asset quality review in the comprehensive assessment of bank balance sheets that we launched in 2013. Both measures have helped ease financing conditions, as we can see in our bank lending surveys. But bank balance sheets have not yet been fully repaired, as illustrated by the high stock of non-performing loans in some parts of the euro area. So more work-out of these non-performing assets will have to take place, and the conditions for that will have to be put in place by the right policies and authorities.

Second, it matters for monetary policy whether fiscal policy is steering aggregate demand in the same direction, and how strongly. Fiscal policy was contractionary for several years in the euro area following the loss of confidence in sovereign credit in 2010, and the negative effect on growth was exacerbated by the fact that consolidation in some countries was implemented mainly through tax rises rather than current spending cuts.^[4] This placed the full burden of macroeconomic stabilisation on monetary policy. And in a context of disrupted transmission, that has led to a slower return of output to potential than if fiscal policy had been more supportive.

This is why the ECB has said many times that fiscal policy should work with not against monetary policy, and the aggregate fiscal stance in the euro area is now slightly expansionary. But supporting demand is not just a question of the budget balance, but also of its composition, especially the tax burden and the share of public investment. So we should not see fiscal policy as solely a macroeconomic tool, which is only available to countries with strong public finances. We should also see it as a microeconomic policy tool that can enhance growth even when public finances need to be consolidated.

Third, it matters for monetary policy whether the right structural policies are in place. Structural reforms can help limit the depth and duration of shocks, which in turn supports the anchoring of inflation expectations and keeps real interest rates low.^[5]Such reforms can also reduce the transmission lag of our measures, since a more flexible, more responsive economy is likely to transmit monetary policy impulses faster.^[6] And they produce higher potential growth, which leads to higher investment and hence a higher equilibrium real rate. That creates the conditions for the central bank to return to conventional interest rate policy as the means to deliver price stability.

In the euro area, many structural reforms have been implemented in recent years, and especially in those countries worst-hit by the crisis. The benefits can now be seen. But there are many more benefits still to aim for, and so much more needs to be done.

Finally, uncertainty over the institutional stability of the euro area also matters for monetary policy, since it too can slow down the transmission of monetary policy. Firms that lack sufficient visibility over their operating environment over the years to come may understandably choose to deter or even abandon investment plans. That is especially so when the return on those investments depends strongly on the size and openness of the market provided by the euro area and the European Union. This has been clear in the past when the future of the euro area has been called into question.

And that sort of uncertainty not only impacts on firms that borrow to finance real investment. It can also affect the saving rate of firms and households, as the perception of higher risk can call for higher precautionary savings. This would obviously run against the efforts of monetary policy to stimulate higher investment and consumption.

So I will only note once more the critical need to restore clarity and confidence on the institutional setup of the euro area. We know that the current setup is incomplete. There is a large degree of agreement on what its shortcomings are, and many proposals have been put forward on how to overcome them. Progress in this field is necessary for the long-term, but it is also relevant for the short-term because of its effect on investment. Indeed, perhaps the best way to raise output today is to remove the drag on confidence that results from such uncertainties.

Summing up, there is a large degree of interaction between monetary policy and other policies that may in principle be geared towards different objectives. Such interactions do not prevent a determined central bank from achieving its objective. But they do affect the time frame over which we can do so. What this implies is that, for stabilisation to occur no more slowly than is strictly necessary, all policy areas have a role to play.

And in fact, all policymakers should have a strong motivation to do so, because time matters. A too-slow return of output to potential is far from innocuous. On the contrary, it has lasting economic consequences, since it can ultimately lead to potential being eroded as well.

It is well-documented for instance that workers who remain unemployed for too long may suffer the effects throughout their life, in the form of reduced employability, reduced productivity and reduced income – so-called hysteresis.^[7] That is particularly true for younger workers who are unemployed during the all-important formative years of their careers and may suffer from labour market “scarring”.^[8] In the euro area structural unemployment is estimated to have risen during the crisis, while youth employment remains high.^[9]

There is also emerging evidence that growing below potential for too long can erode that potential through its effect on productivity growth. When uncertainty is high, a “wait-and-see” attitude can cause the most productive firms not to expand as much as they would otherwise, and the least productive firms not to contract as much as they should.^[10] In other words – and contrary to what is often claimed – too-weak demand can slow down “creative destruction”, whereas stronger demand can accelerate it. And there are signs of such effects in the euro area, too.^[11]

The cost of delay, then, is that labour and productivity suffer, and the output gap closes in the “wrong way” – instead of output rising towards potential, it is potential that falls towards current output.

So it is in fact in everybody’s interest to act without undue delay. For the ECB, this means that we do not let inflation undershoot our objective for longer than is avoidable given the nature of the shocks we face. For others, it means devoting every effort to ensuring that output is returned to potential before subpar growth causes lasting damage. And given the harm that has already occurred to potential growth during the crisis, it also means acting decisively to raise potential.

While keeping output close to potential is about the right policy mix, raising potential is above all about structural reforms. This ultimately comes down to two factors – employment and productivity. And in both areas there is considerable scope for the euro area to raise output with determined reform efforts.

Raising potential growth

In terms of employment, we know that the euro area faces a long-term drag from its unfavourable demographics. But even accounting for that, I see substantial leeway to lift output in the euro area by exploiting the other margins which determine employment: first, by reducing the trend unemployment rate, which remains too high in many countries; and second, by raising participation rates, which are still short of international norms in several jurisdictions.

Reducing trend unemployment is in part about reversing the hysteresis effects I described above. But it is important to remember that the crisis only added to an already troubling picture: structural unemployment in the euro area was estimated at around 9% even going into the crisis, compared with just 5% in the US. This is a consequence of structural features of euro area labour markets which have been “ratcheting up” unemployment over successive cycles.^[12] And it implies that there is a large, latent potential in the euro area labour force which can be unleashed with appropriate labour market and activation policies – and more so than in other advanced economies.

Experience during the crisis has demonstrated how such reforms can work. Reforms implemented by Portugal under its adjustment programme are estimated to have reduced the unemployment rate by around 3 percentage points over the 2011-2014 period.^[13] Likewise, the Spanish labour market reform in 2012 has been a factor supporting employment growth since then.^[14] This should give encouragement to reforming countries to continue their efforts – and in particular those where high unemployment has persisted for so long that it has been allowed to become a social norm.

But the challenge is not just moving people from unemployment into employment, it is also raising the size of the workforce – which is where participation comes in. Though the euro area fares quite well in international comparisons, participation rates in some Member States remain relatively low, with a roughly 15 percentage point difference between the best and worst performers. This implies that there is also a latent potential to raise employment on this margin with the right structural policies. For example, we have seen participation rates of older workers grow strongly during the crisis, due in part to pension reforms adopted in many euro area countries.^[15]

Still, despite this untapped reserve for accelerating employment growth, we cannot avoid the fact that, over time, the inherent speed limits resulting from the euro area’s unfavourable demographics will start to bite. The euro area’s working age population is projected to start gradually decreasing in the next decade. In that context, employment growth is likely to start decelerating in the not-too-distant future, even with determined structural reforms, as a higher share of people in work will no longer be able to offset the fall in working age population. Even higher expected migration is unlikely to be able to fully offset this natural population decline.^[16]

Public policy can certainly help temper these effects through its role in receiving and integrating migrants. But since policy cannot do much to alter long run demographic trends, the implication is that raising long-term growth will require a complement – namely, raising productivity.

Raising productivity is difficult. It requires a broader set of reforms, and those reforms typically encounter greater resistance from vested interests. That is why many countries have found it easier to reform the labour market than other areas during the crisis, and indeed repeated attempts since the turn of century to make the Europe “the most competitive and dynamic knowledge-based economy in the world” have produced only meagre results.^[17] Given the weak outlook for euro area growth, however, tackling the productivity challenge can no longer be delayed.

Broadly speaking, productivity growth comes through two channels. The first is within-firm growth, which depends on the generation and diffusion of new innovations and management techniques. The second is across-firm growth, which depends on the movement of resources from the least to the most productive firms. The euro area’s comparatively weak performance derives from both.

Indicators on research and development suggest that the euro area is lagging behind in terms of innovative capacity, and particularly in the services sector. Indeed, the diffusion of information and communication technology appears to have contributed much less to services productivity growth than in the US, and this accounts for much of the weaker productivity performance of the euro area since the mid-1990s.^[18]

At the same time, employment in euro area is undergoing a secular shift from manufacturing to services, and this has only been exacerbated by the patterns of job creation since the crisis.^[19] Such shifts are of course taking place in all advanced economies. But since productivity growth in the services sector is often lower in the euro area, it constrains our aggregate productivity more.

Yet this picture is not necessarily a cause for pessimism.

For a start, it suggests that there is quite some scope for productivity catch-up through adopting digital technologies. So the debate that is currently raging among US economists about whether the great waves of technological innovation are now over is, for the time being, less relevant.^[20] For the euro area the key question is how to create the conditions for more firms to move towards the productivity frontier.

What is more, the secular shift from manufacturing to services can be consistent with higher productivity if resources are well allocated. In fact, there are very large differences between the most and least productive firms within each sector, even more so than across sectors.^[21] This implies that, even in a services-oriented economy, aggregate productivity can still be by improved.

So the euro area faces a twin policy challenge: to get more firms in each sector to the productivity frontier, and to get more labour and capital to those productive firms. And crucially, this would not only boost output, but also employment and wage equality, since labour would be concentrating in firms that are both growing and demanding higher value skills.

To achieve this there are, in my view, three policy priorities.

First is addressing the structural barriers to knowledge diffusion within Europe. This has many facets, but critical are policies that increase trade openness and facilitate firms’ participation in value chains, as well as a competitive business environment that favours the adoption of superior managerial practices and organisational structures.^[22] The most powerful “quick win” we could make here would be to complete the single market, especially in services, since that would automatically accelerate diffusion from the European frontier where we already have many world leading industries.^[23]

For firms to integrate effectively into the single market, however, they need to be able to scale, which is why the second priority is to create the conditions for the most productive firms to expand quickly and attract resources. This depends on well-functioning product and labour markets, a financial system that channels capital to dynamic firms, and policies that prevent resources from becoming trapped in unproductive firms, such as efficient judicial systems and bankruptcy laws. Change of that nature creates opportunities, but it can also be perceived as threatening for individual workers. So adequate social safety nets have to be in place, too.

That is also why the third priority is improving human capital. This would benefit workers who would gain higher pay due to better-matched skills. And it would benefit productive firms by reducing the skill mismatch that constrains their growth.^[24] Making progress in this area comes down primarily to education, but labour market reforms, such as lifelong learning schemes and removing labour market dualities, could also make an important contribution – for instance, by providing greater opportunities for both younger and mature workers to gain experience and access training, both of which help raise their individual productivity.

Ultimately, investing in human capital is the key ingredient in making growth both stronger and more inclusive. And over time such investment would help the euro area not just to converge to the productivity frontier, but also to shift it out.

Each country of course has its own challenges. But few euro area countries are displaying high productivity growth, so there is little doubt that progress could be made almost everywhere. That is one reason why the recent Five Presidents’ Report called for a new convergence process among euro area countries, which would move all countries towards best practices on structural reforms.^[25] What is now crucial is that we move towards a common consensus on what the necessary reforms are, howcountries should implement them, and then, that the process starts.

Conclusion

There are many understandable political reasons to delay structural reform, but there are few good economic ones. The cost of delay is simply too high.

Given the interactions between policies that I have described, it is in everyone’s interest that the various strands of policy buttress each other – if only because that would shorten the time it takes for each to produce its effects. And that would mean that we can bring growth back to potential before potential itself becomes damaged.

Of all the ways to accelerate the realisation of our economic potential, perhaps the simplest is to remove the uncertainties that hamper long-term decisions and hold back investment. And speaking here in Brussels, I can only underline in this context the costs of postponing the reform of EU and euro area governance that all agree is necessary, and by the same token, the boost to prosperity and stability that would result from removing those uncertainties, without undue delay.

Source:link[/expander_maker]

Πάνω από 15.000 θέσεις εργασίας θα δημιουργήσει το νέο ΕΣΠΑ.Μέχρι το φθινόπωρο θα έχει ενεργοποιηθεί το μισό νέο ΕΣΠΑ , σε όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων που περιλαμβάνει, όπως σημείωσε ο υφυπουργός Οικονομίας, Αλέξης Χαρίτσης, ενώ ήδη σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία έχει ενεργοποιηθεί το 25% του νέου ΕΣΠΑ που αντιστοιχεί σε ποσό της τάξης των 4,5 δισ. ευρώ.
Πρόκειται για προσκλήσεις τομεακών και περιφερειακών προγραμμάτων σε μία σειρά από δραστηριότητες σημαντικές για την ελληνική οικονομία και κοινωνία.Ο υπουργός σημείωσε ακόμη, ότι οι συγχρηματοδοτούμενες δράσεις στοχεύουν στη μείωση της ανεργίας είτε μέσω της αύξησης της αυταπασχόλησης, είτε μέσω των νέων θέσεων εργασίας που προβλέπονται στα συγχρηματοδοτούμενα επιχειρηματικά σχέδια.

[expander_maker more=”Διαβάστε περισσότερα” less=”Διαβάστε λιγότερα”]Από τις δράσεις που έχουν ήδη δημοσιευτεί, αλλά και αυτές που πρόκειται να ανακοινωθούν, αναμένεται η δημιουργία τουλάχιστον 15.000 θέσεων εργασίας στη διετία. Από αυτές πάνω από 1.000 προβλέπονται μέχρι το τέλος του χρόνου
Σχετικά με τις εκκρεμείς αιτήσεις για ένταξη στο πρόγραμμα «Εξοικονομώ κατ οίκον», γνωστοποίησε ότι σε συνεργασία με το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας υπολογίζεται να ικανοποιηθούν τουλάχιστον 10.000 εκκρεμούσες αιτήσεις ενώ με βάση τον τρέχοντα προγραμματισμό, το νέο πρόγραμμα ενεργειακής αναβάθμισης κτιρίων αναμένεται να ανακοινωθεί το Σεπτέμβριο, με παραπλήσια χαρακτηριστικά με το προηγούμενο πρόγραμμα, για δράσεις εξοικονόμησης ενέργειας αλλά με τη μορφή χρηματοδοτικού εργαλείου θα υπάρξει και ένα παράλληλο χρηματοδοτικό πρόγραμμα, που θα αφορά στην ενεργειακή αναβάθμιση δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων και θα τεθεί σε εφαρμογή, το φθινόπωρο,  μόλις ολοκληρωθούν οι συζητήσεις με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.
Νέες εντάξεις
Στο μεταξύ, ο ίδιος σημείωσε ότι, μέσω του νέου ΕΣΠΑ αναμένεται να ανακοινωθούν δράσεις μισού δισ ευρώ μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου. Σημαντικό τμήμα των δράσεων αυτών αφορούν στην έρευνα και οι πρώτες δράσεις αναμένονται μέχρι το τέλος Ιουνίου. Εκτός από τις δράσεις επιχειρηματικότητας που βρίσκονται αυτή την στιγμή σε εξέλιξη, θα ενεργοποιηθεί άμεσα δράση για τη δικτύωση επιχειρήσεων με στόχο τη δημιουργία οικονομιών κλίμακας, σε θέματα διανομής και διάθεσης προϊόντων και τη δημιουργία αλυσίδων αξίας, ενώ αναμένεται το Σεπτέμβριο και δράση ενίσχυσης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας από 50 έως 250 εργαζόμενους.
Αναμένεται ακόμη, άμεσα, η πρόσκληση για την ίδρυση νέων τουριστικών μονάδων και δράσεις για την κοινωνική οικονομία, που είναι βασική στόχευση της Κυβέρνησης. Ο υπουργός στη συνέχεια σημείωσε το αυξημένο ενδιαφέρον που υπάρχει τις τελευταίες εβδομάδες, μετά τη σύσταση του Ανοικτού Καταπιστευτικού Λογαριασμού στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, γεγονός που οδήγησε και σε παράταση δύο δράσεων, που έληγαν στις 6 και 9 Ιουνίου 2016.
Τέλος, αναφέρθηκε στη συμπληρωματικότητα  όλων των χρηματοδοτικών εργαλείων εντός του αναπτυξιακού σχεδιασμού, γιαυτό και μέρος των πόρων του αναπτυξιακού νόμου προέρχονται από το ΕΣΠΑ,επισημαίνοντας ωστόσο, ότι είναι σημαντικό που οι στοχεύσεις και οι τομείς είναι ίδιες και στον αναπτυξιακό νόμο και στο ΕΣΠΑ.

Πηγή : link[/expander_maker]

Τράπεζα Πειραιώς: Συμφωνία για πώληση του 33,8% της Trastor ΑΕΕΑΠ.Στην Wert Red Sàrl, θυγατρική της Varde Partners με έδρα στο Λουξεμβούργο, περνά το 33,8% της εταιρίας ακινήτων

Τις επόμενες ημέρες, αναμένεται να ολοκληρωθεί συμφωνία της Τράπεζας Πειραιώς με την Wert Red Sàrl για πώληση πακέτου μετοχών της θυγατρικής της, Trastor A.E.E.A.Π.

Οπως ανακοινώθηκε χθες, η Τράπεζα Πειραιώς , στο πλαίσιο υλοποίησης του σχεδίου αναδιάρθρωσής της, υπέγραψε συμφωνία με την Wert Red Sàrl («Wert»), εταιρεία που εδρεύει στο Λουξεμβούργο και ανήκει εξ ολοκλήρου στη Värde Partners («Värde Partners»), για την πώληση 18.551.880 μετοχών της θυγατρικής της Trastor Α.Ε.Ε.Α.Π. (“Trastor”), οι οποίες αντιστοιχούν σε ποσοστό 33,8% του μετοχικού κεφαλαίου της.

Στο πλαίσιο της ως άνω συμφωνίας, η Wert θα συμμετάσχει σε αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Trastor με την καταβολή μετρητών και δικαίωμα προτίμησης υπέρ των παλιών μετόχων της, η οποία θα αποφασιστεί από τα αρμόδια όργανα της Trastor.

H πώληση αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός των αμέσως προσεχών ημερών.

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, η Τράπεζα Πειραιώς καλωσορίζει τις Wert και Värde Partners στο μετοχικό σχήμα της Trastor και πιστεύει ότι θα συμβάλλουν αποφασιστικά στις προοπτικές ανάπτυξης της Trastor.

Αναφορικά με τη Värde Partners , πρόκειται για έναν διεθνή διαχειριστής εναλλακτικών επενδύσεων ύψους 10 δισ. Δολαρίων Η.Π.Α. Η προσέγγιση της Värde Partners είναι προσανατολισμένη στις πιστοδοτήσεις και στη δημιουργία αξίας επενδύοντας σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές και σε διαφοροποιημένα στοιχεία ενεργητικού, στα οποία συμπεριλαμβάνονται ακίνητη περιουσία, εταιρικές χορηγήσεις, ενυπόθηκα δάνεια, εξειδικευμένες χρηματοδοτήσεις, μεταφορές και υποδομές.

Η Varde Partners ενεργεί ως sponsor και διαχειρίζεται ένα σύνολο ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων στα οποία συμμετέχουν διεθνείς επενδυτές, μεταξύ των οποίων ιδρύματα, κληροδοτήματα, συνταξιοδοτικά σχήματα, ασφαλιστικές εταιρείες, λοιποί θεσμικοί επενδυτές και ιδιώτες πελάτες. Ευρισκόμενη στην τρίτη δεκαετία λειτουργίας της, η Värde Partners απασχολεί 220 άτομα με κύρια γραφεία στη Μινεάπολη, στο Λονδίνο και στη Σιγκαπούρη.

Πηγή: news247.gr

Ν. Παππάς: Με την αδειοδότηση σπάει ο ομφάλιος λώρος πολιτικής εξουσίας-ΜΜΕ-τραπεζών.Η διαπλοκή ήταν ο τρόπος άσκησης της εξουσίας στην Ελλάδα, τόνισε ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς σε παρέμβασή του χθες βράδυ σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Νέας Σμύρνης, που είχε ως θέμα “Διαπλοκή, Διαφθορά και ΜΜΕ”. Παρεμβάσεις στην εκδήλωση πραγματοποίησαν επίσης οι δημοσιογράφοι Κώστας Αρβανίτης, διευθυντής του ρ/σ “Κόκκινο”, και Κατερίνα Ακριβοπούλου.

Ο Ν. Παππάς, όπως επισημαίνει το ΑΠΕ – ΜΠΕ, αναφέρθηκε και σε στέλεχος τηλεοπτικού σταθμού ο οποίος, όπως είπε, κάλεσε άλλους μετόχους του ιδίου σταθμού να “βάλουν χρήματα, γιατί μέσω αυτού του σταθμού απέκτησαν χρήμα και ισχύ”. “Τόση ισχύ που κάποιοι θεώρησαν ότι δεν ήταν υποχρεωμένοι να καταθέτουν δηλώσεις ‘πόθεν έσχες'”, πρόσθεσε. Ο υπουργός Επικρατείας είπε ότι μέσω αυτής της κατ’ αυτόν τον τρόπο αποκτηθείσης ισχύος ασκούνταν πιέσεις σε κυβερνήσεις ώστε αυτές με την σειρά τους να επηρεάζουν τραπεζικές αποφάσεις, ενώ ταυτόχρονα εθεωρείτο ότι το δικαστικό σύστημα υπήρχε “για να βάζει στην άκρη υποθέσεις”.

[expander_maker more=”Διαβάστε περισσότερα” less=”Διαβάστε λιγότερα”]”Προσπάθησαν να επιβιώσουν και με την νέα κατάσταση (σ.σ. την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ), δεν μπορούν να διανοηθούν ότι θα τεθούν κανόνες”, είπε ο υπουργός Επικρατείας. Αναφερόμενος στις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, είπε, χαρακτηριστικά ότι “φτιάχνουμε συνθήκες εργαστηρίου ανταγωνισμού”, προσθέτοντας, “Θα περίμενε κανείς να ενθουσιαστούν με την ρύθμιση οι οπαδοί της ελεύθερης αγοράς, εκείνοι που αρνούνται την ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου, ενώ την ίδια ώρα θέλουν την ‘απελευθέρωση του επαγγέλματος της κομμώτριας'”.

“Τους είναι αδιανόητο ότι μπορεί να υπάρξουν και άλλα σχήματα που θέλουν να δοκιμάσουν”, πρόσθεσε.

Ο κ. Παππάς είπε επίσης ότι η κυβέρνηση έχει εισπράξει 40 εκατ. ευρώ από το τέλος χρήσης συχνοτήτων, και τόνισε ότι τα χρέη αυτά καταλογίζονται και πηγαίνουν στις φορολογικές αρχές, όπου μπορεί να υπάρξει και ρύθμιση – “όπως σε κάθε πολίτη” – και επισήμανε ότι “υπήρχε και ο φόρος τηλεοπτικής διαφήμισης τον οποίο ‘κράδαινε’ πάνω από τα τηλεοπτικά κανάλια η κυβέρνηση της εποχής του πρώτου Μνημονίου προκειμένου να εξασφαλίσει την στήριξή της”.

Διευκρίνισε ότι για τον αριθμό των τηλεοπτικών αδειών ελήφθη υπόψη το γεγονός ότι από το 2020 και μετά ένα τμήμα του φάσματος πρέπει “να περάσει στην κινητή τηλεφωνία”, ενώ τόνισε ότι “βασική μας μέριμνα ήταν η οικονομική βιωσιμότητα, διότι διαφορετικά αρχίζουν οι πιέσεις στις τράπεζες και το πολιτικό σύστημα”. “Πως γίνεται ζημιογόνες επιχειρήσεις να κρατιούνται στην ζωή; Τα κανάλια δεν είναι μια τυπική επιχείρηση, και βέβαια δεν πονούσαν για τις θέσεις εργασίας”, είπε.

Καμία παρέμβαση στο δημοσιογραφικό έργο

Τόνισε ότι η κυβέρνηση δεν έχει καμία πρόθεση να επηρεάσει το περιεχόμενο των ειδήσεων, αναφέροντας στην συνέχεια ότι αυτοί που λένε πως είναι αντισυνταγματικό να οργανώνει τον διαγωνισμό το υπουργείο δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα αν με μια απλή υπουργική υπογραφή, όπως γινόταν τόσα χρόνια, στις 31 Δεκεμβρίου κάθε έτους, δινόταν παράταση στο καθεστώς λειτουργίας των καναλιών.

Ο υπουργός Επικρατείας είπε ότι στις 4 Ιουλίου λήγει η προθεσμία υποβολής των φακέλων, ανέφερε ότι “μας έχουν στείλει και δικόγραφα, θα υπερασπιστούμε το δικαίωμα και των πιο σφοδρών αντιπάλων μας για ενστάσεις κλπ., θα υπερασπιστούμε και εμείς τις επιλογές μας”.

Στην συζήτηση που ακολούθησε ο κ. Παππάς κατέστησε σαφές ότι η κυβέρνηση “έχει εξαντλήσει κάθε δυνατότητα του ισχύοντος πλαισίου εσωτερικού και διεθνούς”, τονίζοντας ότι “δεν θα υπάρχει κανάλι με offshore και ‘αυτοφωράκια’, ούτε κανάλι χωρίς πρόγραμμα και παραγωγή”.

Αναφορικά με τον συσχετισμό του αριθμού των τηλεοπτικών καναλιών και πλουραλισμού, ο υπουργός Επικρατείας είπε ότι “είχαμε παραπάνω από τέσσερα κανάλια και καθόλου πλουραλισμό – παράδειγμα το δημοψήφισμα, όπου δεν υπήρξε ισότιμη προβολή των απόψεων”.

“Αν ολοκληρωθεί η διαδικασία αδειοδότησης σπάει ο ομφάλιος λώρος που συνέδεε την πολιτική εξουσία με τα ΜΜΕ, αν καταφέρουμε να πάμε και σε βιώσιμα σχήματα σπάει και ο ομφάλιος λώρος των ανάρμοστων σχέσεων ΜΜΕ και τραπεζών”, πρόσθεσε.

Απαντώντας σε ερωτήσεις για την ΕΡΤ, είπε ότι η δημόσια τηλεόραση “θα βρει τον βηματισμό της”, έφερε ως παράδειγμα ότι “το Euro2008 το είχαν πάρει (με) 13 εκατ. ευρώ και εμείς το φετινό το πήραμε (με) 2.700.000 ευρώ”, και πρόσθεσε “ερχόμαστε για να δείξουμε και να αναδείξουμε έναν άλλο τρόπο λειτουργίας”.

“Στην ΕΡΤ δεν απαγορεύεται ούτε η κριτική, ούτε η πολεμική στην κυβέρνηση. Οφείλω ως υπουργός να διασφαλίσω ότι δεν θα υπάρχουν παρεμβάσεις στο έργο των δημοσιογράφων”, είπε ο κ. Παππάς, απαντώντας σε επισήμανση από το ακροατήριο.

Σε ότι αφορά το Μητρώο των Online Media είπε ότι οφείλουν άπαντες πλέον να δημοσιοποιούν την διαφημιστική δαπάνη τους.

Έκανε, χαρακτηριστικά, λόγο για “χαμό με τα sites που ζουν από αντιγραφές” και πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση δεν υποχρεώνει κανέναν να εγγραφεί στο Μητρώο, αλλά παρέχει ισχυρά κίνητρα, όπως η πρόσβαση στην κρατική διαφήμιση όσων εγγράφονται, η παροχή κωδικού πρόσβασης ώστε να ελέγχεται η λογοκλοπή καθώς και η δυνατότητα πρόσβασης των εγγεγραμμένων στα αρχεία της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης.

Ο κ. Παππάς είπε ότι “δεν συζητάμε καθόλου για το περιεχόμενο (των sites)”, επισημαίνοντας στην συνέχεια ότι η ρύθμιση “παραμένει ατελής” καθώς, για παράδειγμα, “δεν λύνει τα εργασιακά προβλήματα”. “Για τέτοια θέματα θα χρειαστεί και το κράτος και το κίνημα των δημοσιογράφων”, πρόσθεσε.

Η διαπραγμάτευση και η αδιέξοδη στρατηγική της ΝΔ

Ο υπουργός Επικρατείας, όμως, αναφέρθηκε και στο ζήτημα της διαπραγμάτευσης λέγοντας ότι η κυβέρνηση δέχεται “επιθέσεις για δευτερεύοντα ζητήματα”, τις οποίες ενέταξε στην “τακτική αντιπερισπασμού” της αντιπολίτευσης. “Να μην αφήσουμε την Νέα Δημοκρατία να παρεκκλίνει από τις δεσμεύσεις της”, είπε χαρακτηριστικά, εξηγώντας στην συνέχεια “(η ΝΔ) υπέγραψε την 5η αξιολόγηση που προέβλεπε 15.000 απολύσεις στο Δημόσιο και ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στις επικουρικές συντάξεις. Έχει κλείσει το σενάριο της ‘παρένθεσης’ και ‘ανοίγουν τα στόματα’: Ο Χαρδούβελης είπε ότι το πρόγραμμα δεν έβγαινε. Ο Σαμαράς έπρεπε να πάρει μέτρα και για το 2014 και για το 2015”.

Ο κ. Παππάς είπε ότι η ΝΔ “προσπαθεί να σβήσει τις εκλογές του Σεπτέμβρη – έφεραν τον ΕΝΦΙΑ χωρίς να ρωτήσουν τον λαό, εμείς πήγαμε στον λαό για όσα καταφέραμε και για όσα δεν καταφέραμε”.

“Τον Γενάρη πήραμε εντολή για διαπραγμάτευση, διαπραγματευτήκαμε, τον Ιούλιο καταλήξαμε στην συμφωνία και πήγαμε ξανά στον λαό λέγοντας τι μπορούμε να κάνουμε με αυτή την συμφωνία”, είπε ο κ. Παππάς, θέτοντας το ρητορικό ερώτημα, “Ασπάζεται ο κ. Μητσοτάκης το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης;” και επικρίνοντας την ΝΔ ότι “προσπαθεί να δείξει ότι η αριστερά είπε ψέμματα”.

“Αυτό θα ήταν τεκμηριωμένο αν ο Τσίπρας παρέμενε πρωθυπουργός μετά τον Ιούλιο, έχοντας απωλέσει την εμπιστοσύνη του λαού”, είπε ο υπουργός Επικρατείας.

Ανέφερε ότι η στρατηγική της ΝΔ “βασίστηκε στο ότι η αριστερά θα βγάλει την χώρα από την Ευρώπη, αυτό κατέρρευσε” και πρόσθεσε πως “τώρα προσπαθούν να πουν ότι δεν διαπραγματευτήκαμε, αλλά υπάρχει διαπραγμάτευση με προστασία της πρώτης κατοικίας έως 35.000 ευρώ και διαπραγμάτευση χωρίς την προστασία αυτή, ομοίως υπάρχει διαπραγμάτευση με προστασία της μέγιστης πλειοψηφίας των επικουρικών συντάξεων και διαπραγμάτευση με ρήτρα μηδενικού ελλείμματος για τις συντάξεις”. “Καταφέραμε να έχουμε 1% του ΑΕΠ πλεόνασμα πάνω από τα προβλεπόμενα και τις επόμενες μέρες θα μελετήσουμε πώς θα γίνει η διανομή αυτού του πλεονάσματος”, πρόσθεσε.

Με το βλέμμα στον ευρωπαϊκό Νότο

Αναφέρθηκε ακόμα στην απορροφητικότητα των κονδυλίων, στην επανέναρξη μεγάλων έργων και στην εξοικονόμηση πόρων και έκανε λόγο για συνεκτική και συμπαγή στρατηγική της κυβέρνησης, η οποία “για να μην είναι ατελής, πρέπει να υπάρχει και μια αντίστοιχη ευρωπαϊκή στρατηγική”.

Είπε ότι ο κ. Τσίπρας “ανήκει αυτή την στιγμή στις κορυφαίες προσωπικότητες της ευρωπαϊκής αριστεράς”, πρόσθεσε ότι “η ποτέ η χώρα δεν είχε τέτοιο εκτόπισμα” και ανέφερε ότι αν και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γίνει μέλος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος “διεκδικεί να επηρεάσει τις εκεί εξελίξεις”.

Ο υπουργός Επικρατείας σημείωσε ότι οι πολιτικές εξελίξεις στην Πορτογαλία και την Ισπανία θα ήταν διαφορετικές αν δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση στην Ελλάδα.

Έκανε λόγο για την αναγκαιότητα “η Ευρώπη να είναι ένα περιεκτικό και ανεκτικό project”, είπε οτι η Γερμανία πρέπει “να έχει και τα δύο της πόδια εντός του project αυτού” και επέκρινε την επιμονή της Γερμανίας για παρουσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στα ευρωπαϊκά προγράμματα.

Επισήμανε επίσης ότι ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας είχε προτείνει την ανάμιξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, πρόταση που έγινε δεκτή. “Έχουμε την δυνατότητα να σταματήσουμε την καταστροφή και τις απώλειες και να βάλουμε μπροστά την μηχανή της οικονομίας στην κατεύθυνση της δίκαιης ανάπτυξης, ώστε να γευτούν όλοι τους καρπούς της προόδου και της ανάπτυξης”, κατέληξε ο κ. Παππάς.

Πηγή : link[/expander_maker]

Πράσινο φως στο σημερινό EWG: Κλείνει η αξιολόγηση, εγκρίνεται η δόση.Σήμερα, Πέμπτη, και τυπικά, το Euro Working Group, που πραγματοποιείται στη Φινλανδία (Ελσίνκι), θα επιβεβαιώσει ότι η Ελλάδα έχει εφαρμόσει όλα τα προαπαιτούμενα των συμφωνημένων μέτρων, επισημαίνουν κυβερνητικές πηγές. Στη συνέχεια το Euro Working Group θα ενημερώσει και επίσημα τα κοινοβούλια των κρατών – μελών προκειμένου τα τελευταία να εγκρίνουν την αποδέσμευση της δόσης.

Το «πράσινο» φως για την εκταμίευση της δόσης περιμένει σήμερα, Πέμπτη, από το EuroWorking Group, που θα συνεδριάσει στο Ελσίνκι, η κυβέρνηση. Την απόφαση για εκταμίευση των δόσεων θα επισημοποιήσει το Eurogroup της 16ης Ιουνίου, όπως δήλωσε ο ευρωπαίος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί χθες, Τετάρτη.

Στη διάρκεια της συνεδρίασης του EuroWorking Group, σήμερα, αναμένεται να επιβεβαιωθεί ότι η Ελλάδα ικανοποίησε όλα τα προαπαιτούμενα, ώστε εν συνεχεία να ενημερωθούν σχετικά τα κοινοβούλια που πρέπει να εγκρίνουν την εκταμίευση των χρημάτων. Εντός των επομένων 24ωρων, αναμένεται να δοθεί η έγκριση από το γερμανικό κοινοβούλιο, που συνεδρίασε χθες, Τετάρτη, αλλά επιφυλάχθηκε να αποφασίσει έως ότου επισημοποιηθεί η υιοθέτηση όλων των προαπαιτούμενων από την Αθήνα.

Μετά την έγκριση για την αποδέσμευση της δόσης από τα εθνικά κοινοβούλια, θα συνεδριάσει το ΔΣ του ESM για την τελική απόφαση της εκταμίευσης. Η υποδόση των 7,5 δισ. ευρώ αναμένεται να εισρεύσει στο ελληνικό ταμείο περίπου στις 20 Ιουνίου, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του υπουργείου Οικονομικών. Παράλληλα, το υπουργείο Οικονομικών αναμένει την ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QΕ) της ΕΚΤ ώς τον Σεπτέμβριο. Θα έχει προηγηθεί απόφαση της ΕΚΤ για επαναφορά του waiver για τις ελληνικές τράπεζες, η οποία αναβλήθηκε λόγω της εκκρεμότητας με τα προαπαιτούμενα.

Πηγή : link

ΕΚΤ: Αναγκαία μια νέα ελάφρυνση του χρέους.Tο μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου της ΕΚΤ, Μπενουά Κερέ, σημείωσε ότι ένας ακόμη γύρος ελάφρυνσης του δημοσίου χρέους της Ελλάδος, αν και αυτό έχει αναδιαρθρωθεί δύο φορές μέχρι τώρα, κρίνεται αναγκαίος.

Μιλώντας στο γαλλικό κανάλι France 24 την Τετάρτη, υπενθύμισε ότι το χρέος της Ελλάδας έχει αναδιαρθρωθεί ήδη δύο φορές, ενώ αναγνώρισε ότι πιθανώς υπήρξαν καθυστερήσεις σε ό,τι αφορά τις προηγούμενες αναδιαρθρώσεις του.

Εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι οι τελικές λεπτομέρειες για το κλείσιμο της αξιολόγησης ολοκληρώνονται, γεγονός που -όπως είπε- θα «ανοίξει την πόρτα για την καταβολή της δόσης προς της χώρα».

Σημείωσε ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι σημαντικές για την Ελλάδα, προκειμένου η χώρα να επιστρέψει στο δρόμο της ανάπτυξης.

«Όσο πιο γρήγορα υλοποιηθούν οι μεταρρυθμίσεις τόσο το καλύτερο» συμπλήρωσε.

Επεσήμανε επίσης ότι με τον τρόπο αυτό είναι πολύ πιθανό η ελληνική οικονομία να εισέλθει σε ένα «θετικό σπιράλ εμπιστοσύνης».

Πηγή : link

Bερολίνο: Δικαστική ήττα για Airbnb.Την απόφαση των δημοτικών αρχών του Βερολίνου να απαγορεύσουν ως παράνομες τις βραχυπρόθεσμες ενοικιάσεις ολόκληρων διαμερισμάτων ή κατοικιών ενέκρινε δικαστηρίο της Γερμανίας, σε μια απόφαση με επιπτώσεις για διαδικτυακές υπηρεσίες όπως το Airbnb.

«Τα βασικά δικαιώματα των εναγόντων δεν παραβιάζονται από την ρύθμιση» ανέφερε στο αιτιολογικό της απόφασης ο δικαστής Rautgundes Schneidereid. «H διάθεση κατοικιών σε προσιτή τιμή απειλείται σοβαρά σε όλη την πόλη του Βερολίνου και ως εκ τούτου η ρύθμιση είναι δικαιολογημένη» σημείωσε.

Όπως μεταδίδει το Reuters, διάφορες υπηρεσίες διαχείρισης φιλοξενίας είχαν υποβάλλει ένσταση κατά της απαγόρευσης των βραχυπρόθεσμων ενοικιάσεων στο Βερολίνο.

Με βάση την ρύθμιση, όσοι νοικιάζουν τα σπίτια τους στην γερμανική πρωτεύουσα για περίοδο μικρότερη των δύο μηνών αντιμετωπίζουν πρόστιμα ως και 100.000 ευρώ. Αν και οι ιδιοκτήτες μπορούν να διεκδικήσουν την λήψη άδειας, οι δημοτικές αρχές έχουν διαμηνύσει πως θα απορρίψουν το 95% των αιτημάτων που θα λάβουν.

Πηγή : link

Φαντάζεστε πως είναι να δουλεύεις για το ΑΡΡ της ΕΚΤ το λεγόμενο QE;Ποιοι είναι οι άνθρωποι που χειρίζονται το ΑΡΡ (Asset Purchase Programme) και πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό στην πράξη;

Δείτε το παρακάτω βίντεο για να πάρετε μια ιδέα…..

Αναβαλόγλου Γιώργος

Ασφαλιστικός & Χρηματοϊκονομικός Σύμβουλος

Υπεύθυνος Τμήματος Παραγώγων

Guardian Trust S.A

These Are The Bonds The ECB Is Now Buying.Today is a historic day for the corporate bond market: with the launch of the ECB’s CSPP, Mario Draghi is now directly buying European investment grade non-financial bonds. This means that no longer will European corporate bonds trade based on their fundamentals, but purely on expectations of frontrunning future ECB purchases. And to make the frontrunners’ lives easier, according to Bloomberg among the ECB’s purchases today were €3 million Engie bonds, Telecom Italia notes due in 2023 and 10-year Telefonica securities; the ECB also bought securities issued by Anheuser-Busch InBev NV, the world’s largest brewer; Telefonica SA, Spain’s former telecommunications monopoly; Siemens AG, Europe’s biggest engineering company; Assicurazioni Generali SpA, Italy’s top insurer; French automaker Renault SA and utilities Engie SA and RWE AG.