Επί δεκαετίες στην Ελλάδα ένα από τα πιο καυτά θέματα «ιδεολογικής» και πολιτικής σύγκρουσης, είναι αυτό των αποκρατικοποιήσεων. Οι αποκρατικοποιήσεις, τα «ταμπού» και ο… διάβολος που παραμονεύει αφού αποτελούσαν σημεία σύγκρουσης με έντονα λαϊκιστικά στοιχεία καθώς τα κόμματα της εκάστοτε αντιπολίτευσης κατηγορούν στερεότυπα την εκάστοτε κυβέρνηση, για «ξεπούλημα» της δημόσιας περιουσίας και το μόνο που αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου είναι το… ποιος είναι στον εξουσία.
Πολύ πιο ουσιαστικός -και γόνιμος- είναι ο διάλογος που γίνεται στη δημόσια ζωή χωρών του εξωτερικού, όπου κυριαρχούν συζητήσεις αναφορικά με τους τομείς στους οποίους χρειάζεται για λόγους δημοσίου συμφέροντος, να έχει το κράτος πρωτεύοντα ρόλο, σε ποιους τομείς μπορεί να αποχωρήσει, αλλά και σε ποιους τομείς μπορεί να έχει μεν την ιδιοκτησία, δεν χρειάζεται όμως να παίζει το ρόλο του «μάνατζερ».
Στην Ελλάδα, ελάχιστες -σοβαρές- συζητήσεις αυτού του είδους έχουν γίνει. Για παράδειγμα,ουδέποτε συζητήθηκε αν θα πρέπει το κράτος να κρατήσει μεν την ιδιοκτησία ορισμένων «πόρων» ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία της κοινωνίας, αλλά να αναθέσει τη διαχείριση αυτών των πόρων σε ιδιώτες. Όπως επίσης ουδέποτε έχει συζητηθεί σοβαρά ποιο είναι εν τέλει αυτό το ποσοστό που μπορεί να κατοχυρώσει αποτελεσματικά το δημόσιο συμφέρον, αφήνοντας και μεγαλύτερα περιθώρια έσοδα και ιδιωτικές επενδύσεις, σε συγκεκριμένους χώρους.
Πρέπει να έχει το 51%; Αρκεί το 33%; Μήπως αρκεί σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και χαμηλότερο ποσοστό, αρκεί να υπάρχει δικαίωμα veto σε θέματα ζωτικής κοινωνικής ή εθνικής σημασίας;
Το θέμα έχει έρθει ξανά στο προσκήνιο αυτές τις μέρες, με αφορμή τον ΑΔΜΗΕ, καθώς η κυβέρνηση πέτυχε μια συμφωνία με τους δανειστές που τον κρατά μετοχικά υπό δημόσια μετοχική πλειοψηφία, αποσπώντας τον όμως εντελώς από τη ΔΕΗ, της οποίας είναι σήμερα 100% θυγατρική.
Διαβάστε περισσότερα:link
Comments ( 0 )