Κωνσταντίνος Βέργος: Η καπιταλιστική αποσύνθεση αγγίζει την καρδιά της Ευρώπης.Το μάρκο αντέχει, το φράγκο εξασθενεί, η δραχμή είναι πολύ αδύνατη, αλλά όλοι σορτάρουν ακόμα (…) Το αίσθημα γίνεται πολύ ελκυστικό, η αγορά μόλις έπιασε πάτο και μόνο οι δυνατοί θα επιβιώσουν…” Λόγια του Πολ Μακάρντεϊ σ’ ένα τραγούδι του 1982 που προφητικά περιγράφει το σήμερα (“The Pound Is Sinking”, δίσκος Tug of War) Μόνο που δεν υπάρχουν πια μάρκο, δραχμή και φράγκο , αλλά… ευρώ και Deutsche Bank, Κίνα , πετρέλαιο, αναδυόμενες οικονομίες, παγκόσμιο χρέος, Σόρος και χρηματιστήρια… Πανικός και χάος σε μια παγκόσμια “τρέλα” που ανακυκλώνει κερδισμένους και χαμένους, γονατίζει χώρες, καθορίζει τις μοίρες των ανθρώπων και προκαλεί σπίθες σύγκρουσης. Για την κρίση που έχει ενσκήψει τελευταία στις αγορές και πώς αυτή επηρεάζει την παγκόσμια οικονομία, τι θα γίνει με την Deutsche Bank και κατά πόσο βρισκόμαστε στο χείλος μιας νέας παγκόσμιας ύφεσης μιλά σήμερα στην “Αυγή” ο Κωνσταντίνος Βέργος, καθηγητής Χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Πόρτσμουθ στην Αγγλία.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΝΙΚΟ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ
* Στα τέλη του 2013 και με το ανοδικό ράλι σε εξέλιξη, ορισμένοι αναλυτές προειδοποιούσαν πως οι αγορές οδηγούνταν στη μεγαλύτερη φούσκα όλων των εποχών εξαιτίας των μηδενικών επιτοκίων που σπρώχνουν τους ανθρώπους στο να επενδύουν σε “χαρτιά”. Ωστόσο, τα μηδενικά επιτόκια αποτελούν βασικά εργαλεία στην προσπάθεια των κεντρικών τραπεζών να δώσουν ώθηση στις στάσιμες οικονομίες. Η κυρίαρχη “αφήγηση” για τα σημερινά σκαμπανεβάσματα επιρρίπτει ευθύνες στην κινεζική επιβράδυνση, στο φθηνό πετρέλαιο και στις προβληματικές τράπεζες. Πού, αλήθεια, βρίσκεται η αιτία της κρίσης;
Υπάρχουν δύο φαινόμενα ταυτόχρονα! Κατ’ αρχάς αυξάνονται οι ενδείξεις ότι βρισκόμαστε στη μέση μιας δομικής κρίσης του καπιταλισμού (ή της οικονομίας), παγκοσμίως, επομένως το σύστημα που οικοδομήθηκε τα τελευταία 200 χρόνια είναι σε φάση σοβαρής αποσύνθεσης. Ενδεικτική είναι η στασιμότητα των μισθών τα τελευταία τριάντα χρόνια στις ανεπτυγμένες χώρες, η παγκόσμια φούσκα ακινήτων που ξεκίνησε από την Ιαπωνία, και πλέον είναι παγκόσμια, και διευρύνεται τα τελευταία είκοσι χρόνια σε ΗΠΑ, Ευρώπη, Κίνα και όλο τον κόσμο γενικά, τα γιγαντιαία προγράμματα “ποσοτικής χαλάρωσης” που ξεκίνησαν πριν δέκα χρόνια στην Ιαπωνία, επί πέντε έτη, συνεχίστηκαν στις ΗΠΑ επί πέντε έτη, ξεκίνησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μάλλον θα κρατήσουν πάλι 5 έτη, και μάλλον την σκυτάλη θα δώσουν στην Κίνα. Τέλος, και τα τεχνητά μηδενικά επιτόκια αποτελούν ένδειξη κρίσης.
Δεύτερον, η φάση ανάπτυξης που ξεκίνησε μετά το 2010, όταν έληξε η κρίση του 2008, βρίσκεται στο τέλος της και μάλλον εισερχόμαστε σε νέο 7ετή ή 8ετή οικονομικό κύκλο, του οποίου τα πρώτα 2-3 χρόνια θα χαρακτηρίζονται επίσης από ύφεση που αναμένεται να είναι βαθύτερη από εκείνη του 2008 για πολλούς λόγους. Η κρίση στην Κίνα συνδέεται και με τη δομική κρίση του παγκόσμιου συστήματος, ενώ η κρίση στις αγορές εμπορευμάτων (που περιλαμβάνει και το πετρέλαιο) οφείλεται στη φάση στην οποία βρισκόμαστε, του νέου 7ετή οικονομικού κύκλου.
Διαβάστε περισσότερα : link
Comments ( 0 )