Category: ΝΕΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ

‘Resurgent’ Greece catches BlackRock’s eye.Europe is complicated and is rarely free of problems, as investors in Spanish assets can currently attest.

But as the latest political crisis roils Madrid, BlackRock has issued upbeat analysis on a series of the continent’s nations — including the one that has grappled with some of its biggest problems: Greece.

The asset manager describes the country as “resurgent”, and argues that its successful return to financial markets after a review of its third bailout “will unlock significant investment demand”.

Chris Colunga, co-manager of BlackRock’s Emerging Europe PLC, also points out that Greek debt could “eventually” qualify for inclusion in the European Central Bank’s bond-buying stimulus policy, “providing the government with a lower cost of debt and reassuring investors”.

Along with a pick-up in economic growth, it means Greek banks could move away from doubts about their solvency, says Mr Colunga.

He identifies “room for substantial improvement” for Athens-listed financial stocks, which are looking cheap compared with their peers.

Greece is not short of company on BlackRock’s list. The world’s biggest asset manager is also upbeat on Russia, citing improving consumer sentiment and record low inflation, as well as the appeal of high-dividend yields.

Meanwhile, the return of inflation to central European economies means that the prospect of rising rates there presents an investment opportunity in Polish, Czech and Hungarian banks.

Source : link

Επτά χρόνια προθεσμία για «κόκκινα» δάνεια από ΕΚΤ.Επτά χρόνια προθεσμία προτίθεται να δώσει στις ευρωπαικές τράπεζες η ΕΚΤ προκειμένου να αντιμετωπίσουν επιτυχώς το πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων, μέσω ρυθμίσεων, πωλήσεων και εκποιήσεων.

Με αφορμή την υιοθέτηση από την 1η Ιανουαρίου του 2018 του διεθνούς προτύπου χρηματοοικονομικής αναφοράς 9  (IFRS 9), η ΕΚΤ προτίθεται να επιβάλει ένα νέο αυστηρότερο πλαίσιο σχηματισμού προβλέψεων για μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα (Non Performing Exposures- NPEs).

Σύμφωνα με πληροφορίες, για όσα ενυπόθηκα δάνεια καθίστανται προβληματικά, μετά την εφαρμογή του ΔΠΧΑ 9, θα πρέπει οι τράπεζες να σχηματίζουν προβλέψεις, που σε βάθος επταετίας, θα φθάσουν να αντιστοιχούν στο 100% της αξίας της ονομαστικής απαίτησης. Για όσα δεν διαθέτουν εξασφαλίσεις οι προβλέψεις θα πρέπει να ανέλθουν στο 100% της ονομαστικής αξίας του δανείου εντός διετίας ( σ.σ τέλος του 2019).

Το θέμα αποκαλύφθηκε μετά από διαρροή προσχεδίου της ΕΚΤ, με ημερομηνία την 1η Σεπτεμβρίου 2017, σε ιταλικά μέσα, ενώ υπήρξε αναπαραγωγή από διεθνή πρακτορεία.

Την σχετική πρόθεση της ΕΚΤ επιβεβαιώνουν και εγχώριες τραπεζικές πηγές, οι οποίες, όμως, διευκρινίζουν ότι η πρόθεση της ΕΚΤ σχετίζεται με την εφαρμογή του ΔΠΧΑ 9 και αφορά ως εκ τούτου σε προβλέψεις για αναμενόμενες ζημιές πιστωτικού κινδύνου.

Το ΔΠΧΑ 9 προβλέπει ότι για δάνεια (ενήμερα ή μη εξυπηρετούμενα), στα οποία διαπιστώνεται σημαντική αύξηση πιστωτικού κινδύνου, σε σχέση με την αρχική αναγνώριση, θα σχηματίζονται προβλέψεις για την εναπομένουσα διάρκεια τους (lifetime expected losses).

Με την απόφαση της ΕΚΤ, που αναμένεται να ανακοινωθεί μέσα στις επόμενες ημέρες, επιβάλλεται για τα ενυπόθηκα δάνεια, στα οποία διαπιστώνεται σημαντική αύξηση πιστωτικού κινδύνου να διενεργείται σε βάθος επταετίας πρόβλεψη που να αντιστοιχεί στο 100% της αξίας τους.

Η χορήγηση επταετούς προθεσμίας αποτελεί ένα μέσο πίεσης από πλευράς ΕΚΤ, σύμφωνα με τραπεζικά στελέχη. Στόχος της κεντρικής τράπεζας είναι να επιταχυνθεί η διαδικασία ενεργητικής διαχείρισης των «κόκκινων» δανείων.

«Αν μια τράπεζα δεν αντιμετωπίσει μέσω ρύθμισης ή πώλησης το προβληματικό στοιχείο ενεργητικού θα «τιμωρείται» με απώλεια κερδών καθώς θα πρέπει σε βάθος επταετίας να ανεβάσει την πρόβλεψή της για το εν λόγω δάνειο στο 100% της αξίας του» σημειώνουν χαρακτηριστικά.

Για την πρόθεση της ΕΚΤ είναι ενήμερες οι διοικήσεις των εγχώριων τραπεζών από την τελευταία συνάντηση που είχαν στην Φρανκφούρτη με την ΕΚΤ και τον SSM.

Πηγή:link

Πράετ: Η ΕΚΤ μπορεί να συνεχίσει για μεγαλύτερο διάστημα το QE με χαμηλότερες αγορές ομολόγων.

Οι σχετικά ήρεμες συνθήκες της αγοράς μπορεί να ενθαρρύνουν την ΕΚΤ να παρατείνει το πρόγραμμά της αγορών ομολόγων για μία σχετικά μεγαλύτερη χρονική περίοδο, αλλά με μειωμένο ύψος αγορών, δήλωσε ο επικεφαλής οικονομολόγος της κεντρικής τράπεζας, Πέτερ Πράετ.

Γιατί η Μέρκελ απομάκρυνε τον Σόιμπλε από το υπουργείο Οικονομικών.Μετά από οκτώ χρόνια, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε φαίνεται να εγκαταλείπει τελικά το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών για να αναλάβει Πρόεδρος της γερμανικής Βουλής (Bundestag).

Noυί (SSM): Βλέπει συγχωνεύσεις ευρωπαϊκών τραπεζών.O τραπεζικός τομέας στην Ευρώπη έχει γίνει πολύ μεγάλος και ίσως χρειάζεται να συρρικνωθεί, πιθανότατα μέσω συγχωνεύσεων ή χρεοκοπιών, δήλωσε την Τετάρτη η επικεφαλής του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού (SSM), Ντανιέλ Νουί.

«Φαίνεται ότι ο ευρωπαϊκός τραπεζικός τομέας μπορεί να έχει γίνει υπερβολικά μεγάλος» σημείωσε η κα. Νουί. «Και μπορούμε να δούμε ότι ένα από τα προβλήματα σχετίζεται με αυτό. Πολλές τράπεζες στην ευρωζώνη δεν κερδίζουν το κόστος του κεφαλαίου» πρόσθεσε.

«Φαίνεται πως υπάρχουν πολλές τράπεζες που ανταγωνίζονται για πελάτες. Υπάρχει αρκετά μεγάλη πιθανότητα να συρρικνωθεί ο τραπεζικός τομέας» σημείωσε η ίδια σύμφωνα με το Reuters.

Πηγή:link

Imaginative reform is vital for the eurozone to thrive.The eurozone has survived the twin shocks of the global financial crisis of 2007-09 and its own crisis of 2010-12. It is enjoying a good recovery. That is no justification for complacency, however: the eurozone’s real output per head has suffered a lost decade. The recovery is, rather, an opportunity for reforms, at both national and eurozone level. The question is which reforms to choose.

This year, real gross domestic product per head in the eurozone will finally surpass its 2007 level. Since 2013, eurozone output per head has been rising at much the same rate as in the US. The main explanation for this turnround, beyond the normal cyclical forces, has been the determination of the European Central Bank, under Mario Draghi, to do its job properly. (See charts.)

A decisive moment was Mr Draghi’s remark, in July 2012, a moment of crisis in sovereign debt markets, that: “Within our mandate, the ECB is ready to do whatever it takes to preserve the euro. And believe me, it will be enough.” He was right. The announcement of the ECB’s “Outright Monetary Transactions” programme in August 2012 turned his promise into a policy. That shifted market opinion and lowered elevated yields on Italian and Spanish sovereign bonds. The ECB slashed interest rates and, in 2015, also launched its asset purchase programme.

Other steps have included the creation of the European Financial Stability Facility and its permanent successor, the European Stability Mechanism; programmes of support for crisis-hit countries, four of which — those for Cyprus, Ireland, Portugal and Spain — have now concluded successfully; the determination of crisis-hit countries to do what was required to stay in the eurozone; the creation of the Single Supervisory Mechanism for banks; and steps towards a banking and capital markets union. Whatever the mistakes made in creating and running the eurozone, members have shown themselves far more determined to keep it afloat than outsiders, notably in the UK and US, expected.

Yet challenges remain. In its most recent analysis of the eurozone, the International Monetary Fund notesthat: “The crisis of the years 2007-08 marked the end of the convergence trend and the start of a divergence trend, which is only slowly being corrected.” True, some crisis-hit countries have shown dramatic recoveries, in particular Ireland. The real GDP per head of Portugal and Spain is also back where it was in 2007. Yet Germany’s has risen 20 per cent relative to that of Italy over the past decade. Greek real GDP per head is still more than 20 per cent lower than it was in 2007. Joblessness also remains elevated in Greece, Spain and, to a lesser degree, Italy.

Public and private indebtedness also remains high in many countries. It is helpful therefore that the growth of nominal GDP is now above the yield on government bonds, even in Italy. Partly because of the debt overhangs, but also because the patience of the public has frayed and the room for policy manoeuvre is limited, another shock could be a disaster. This recovery must endure.

So the ECB must not tighten prematurely. After all, core consumer price inflation has been below 2 per cent since 2008. Fiscal policy should also be used wherever there is room, notably in Germany. The weaker economies must also push ahead vigorously with pro-growth and pro-employment reforms.

What, then, of the eurozone reforms? I doubt the wisdom and feasibility of Emmanuel Macron’s proposals, particularly his ideas for substantially enhanced fiscal integration. The results of the German election must also make big moves towards this far harder. The banking union does need a fiscal back-up for deposit insurance. But that may be as far as fiscal integration can go.

Adam Lerrick of the American Enterprise Institute has suggested a scheme for mitigating the impact of asymmetric fiscal shocks, without ECB support and without ongoing fiscal transfers. In a crisis, yields on government bonds of vulnerable countries rise relative to the stronger ones. According to Mr Lerrick, at the peak of the eurozone crisis, in 2012, the unexpected increase in relative interest rates cost Spain and Italy more than €5bn per annum combined. Over a seven-year average maturity, the impact reached more than €35bn.

If a part of the gains of the strong were transferred temporarily to the weak, this impact would be mitigated. Under Mr Lerrick’s proposal: “Members that receive an unexpected decrease in relative financing costs will contribute 50 per cent of their gain into a Eurozone Financing Cost Stabilisation Account.” These funds would go to members that have an unexpected increase in relative financing costs, to cover 50 per cent of their loss. Transfers would halt once relative yields stabilised and would be paid back as they reversed. Countries would only be eligible if they stuck to the fiscal rules.

This plan would not require a new treaty, would not generate ongoing transfers and would not socialise credit risks. But it would be a gesture of solidarity. It would also reduce the need for the ECB’s outright monetary transactions. Politically, therefore, this idea might be attractive to Germans, while strengthening the solidarity that others desire. This is the sort of imaginative idea that the eurozone should be looking at. The eurozone will never be a normal fiscal federation. It is necessary to invent alternatives.

It is vital that the eurozone does not merely survive, as it has, but thrives, economically and so politically. So the period of recovery is an opportunity for members to push ahead with reforms, both individually and collectively. If they fail, still worse crises might arrive.

Source: FT

Λίντνερ: «Ναι» στο πακέτο για την Ελλάδα μόνο αν μείνει το ΔΝΤ.Στροφή φαίνεται να κάνει ο Κρίστιαν Λίντνερ στο θέμα της Ελλάδας, την επομένη των γερμανικών εκλογών,  καθώς το FDP ετοιμάζεται να ξεκινήσει τις δύσκολες διαπραγματεύσεις με την Ανγκελα Μέρκελ για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Ο Λίντνερ είπε σε συνέντευξη Τύπου, σε κάτι που έμοιαζε με… χρησμό ότι η Γερμανία πρέπει να αλλάξει πορεία στο ελληνικό ζήτημα.

Υπό τον όρο να συμμετάσχει το ΔΝΤ και με αυτό να καθίσταται σαφές ότι υπάρχει βιωσιμότητα του χρέους, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) μπορούν να δώσουν τη συγκατάθεσή τους για πρόγραμμα βοήθειας προς την Ελλάδα, είπε ο επικεφαλής του FDP,  που μέχρι πρότινος υποστήριζε το Grexit με κούρεμα χρέους.

«Η θέση για την Ελλάδα ήταν ότι το FDP θα πει “ναι” σε πακέτα διάσωσης εφόσον συμμετέχει το ΔΝΤ και με αυτό να καθίσταται σαφές ότι υπάρχει βιωσιμότητα χρέους» ανέφερε ο κ. Λίντνερ κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου και επισήμανε ότι αυτή ήταν και η γραμμή της γερμανικής κυβέρνησης μέχρι το καλοκαίρι του 2015.

«Η δική μας σύσταση είναι να επιστρέψουμε, στη Γερμανία, στην παλιά πολιτική, η οποία ήταν προσανατολισμένη στη σταθερότητα» πρόσθεσε και κατέληξε λέγοντας ότι αυτό συνιστά «αναπροσανατολισμό» της πολιτικής. «Πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα για μέλη της ΕΕ να εξέρχονται από την ευρωζώνη χωρίς να εγκαταλείπουν» είπε ο επικεφαλής του FDP.

Ωστόσο, πρόσθεσε αναφερόμενος στους κανόνες της ΕΕ και της ευρωζώνης, ότι θα πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα να εξέλθει ένα κράτος από την ευρωζώνη, χωρίς να φύγει από την ΕΕ. Τόνισε δε ότι χρειάζονται ευρωπαϊκοί κανόνες για το ενδεχόμενο χρεοκοπίας ενός κράτους της ευρωζώνης. Είπε ακόμη ότι η πολιτική της τόνωσης της ευρωζώνης με χρήματα της ΕΚΤ έχει αποτύχει.

Tην ίδια ώρα ο αντιπρόεδρος του κόμματος Βόλφγκανγκ Κουμπίτσι δήλωσε ότι οι Φιλελεύθεροι δεν θα συμμετάσχουν σε έναν συνασπισμό τύπου «Τζαμάικα» με όποιο κόστος.

Πηγή:link

Corporate debt may take bigger slice of QE pie as ECB tapers.The ECB may consider scaling back purchases of corporate bonds more slowly than those of government debt when it starts tapering its massive stimulus scheme, partly because the bank is nearing self-imposed limits on what it can buy.

The European Central Bank has signalled it is ready to pull back from its 2.3 trillion euro (£2.03 trillion) extraordinary stimulus beginning in January 2018 and will start to work out the details at its monthly meeting in October.

Many economists expect monthly asset purchases to fall to 40 billion euros ($48 billion) from 60 billion now. But even under this scenario, the ECB is expected to run close to the ceiling on debt it can hold in some countries, including Germany, in the first half of next year.

The corporate bond buying programme remains well under its limits by contrast. Some policymakers argue the programme, which has exceeded expectations in both volumes and effectiveness, gets cash to the sectors in greatest need and could be ramped up.

“I’ve been a relatively big fan of the corporate sector purchase programme,” ECB rate setter Ardo Hansson told Reuters. “All asset purchases are not created equal. We’re trying to get the enterprises and households to spend or invest a bit more.”

“If corporate sector purchases are more effective, as I believe they are, you could push those a little bit harder,” said Hansson, Estonia’s central bank governor.

Two other policymakers, who spoke on condition of anonymity, expressed a similar view but stressed no decision has been made.

The ECB declined to comment.

CORPORATE BOND ISSUANCE SURGE

The ECB’s quantitative easing programme, launched in March 2015 to boost inflation and economic growth by pinning down borrowing costs in the euro zone, first focused on the biggest and most liquid government bond markets but was extended to include corporate bonds in June last year.

Corporate bond issuance has surged, while debt issuance from Germany – the main source for ECB bond buying – has been capped as Berlin takes advantage of a budget surplus to borrow less. The bulk of the purchases remain in government bonds, however.

“With a taper, we’re pretty sure what the ECB will end up doing is leave the corporate bond programme unchanged and the tapering all falls on the government bond part,” said Mark Dowding, co-head of investment grade at BlueBay Asset Management.

He estimated the ECB buys around 6 billion euros each of corporate bonds and supranational debt and 48 billion euros of government and other bonds every month.

“In January, we believe that this will be approximately 6 billion euros of corporate bonds, around 6 billion euros of supranationals and 28 billion euros of government bonds and others to give a total of 40 billion euros,” he said.

The ECB can only buy up to 33 percent of each bond issued by a government, agency or region. It can buy up to 50 percent of supranational bonds and 70 percent of corporate or covered bonds, which are guaranteed by a pool of assets.

Those limits are unlikely to change in view of the brighter economic conditions in the euro zone.

“There’s still a positive movement in corporate bond issuance, which is not necessarily what we’ve seen in government bonds,” said Souheir Asba, credit strategist at Bank of America Merrill Lynch. “The ECB only holds 13 percent of the total eligible universe of corporate bonds, compared to their upper limit of 70 percent.”

Pictet Wealth Management’s Frederik Ducrozet said if the ECB decided to only scale back government bond purchases to get to 40 billion euros a month, leaving other bond purchases steady at current levels, public sector bond buying would fall to 30.5 billion euros.

If it scaled down all its buying proportionally the ECB could wind up the scheme by next September, he said, but maintaining relatively high purchases of corporate bonds would give the ECB up to three more months to December 2018, which many central bankers might find attractive.

Adding a new asset class such as stocks was also an option, but policymakers told Reuters this would send the wrong signal to the markets and to the region.

Rate setters disagree on whether to set a definitive end-date for the programme when they meet in October, raising the possibility they may want to retain the option of prolonging it again, Reuters reported on Tuesday.

Tapering corporate bond buying more slowly “would also help to maintain the stimulus to business investment a little longer,” said Capital Economics European economist Jack Allen.

Source: link

Thomas Wieser: The political desire for another greek program is zero.The Greek economy will remain under close supervision for years after the completion of the third bailout deal, the president of the Euro Working Group (EWG), Thomas Wieser told insider.gr in an interview published on Wednesday.

Even though he is confident the cash-strapped country will be able to recover, Wieser says that a lot of work needs to be done first, starting with the timely completion of the third bailout review. He also suggests that additional measures may be needed in 2019 and 2020 depending on the course of the budget next year.

Asked whether he believes this will be Greece’s last memorandum, the Austrian-American economist says “three programs have already been implemented in the space of eight years and the political desire for yet another is zero. The rest of the eurozone also wants the third program to be the last one.”

Wieser adds that Greece’s ability to tap international lending markets by the end of the program in August 2018 will be a “decisive factor for the Greek government to push ahead with reforms.” “

In other words, knowing that the program is ending in a few months is a huge incentive to get the reforms done,” he says, adding that a successful completion of the program is within reach given the government’s limited fiscal obligations. Wieser appears confident that Greece will successfully wrap up the upcoming review in the fall even though the government needs to push through 95 so-called prior actions, saying the majority has already been legislated. However, he adds, Greece may need additional measures after August 2018 depending on whose scenario plays out: the International Monetary Fund’s pessimistic outlook, or the upbeat projects of the European institutions and the Greek government.

Greece will also remain under supervision – as have Spain, Ireland, Portugal and Cyprus – until 75 percent of its debts are paid off, and this will be much stricter “in the first few years at least, than, say, it was for Ireland,” Wieser adds.

Regarding debt relief, Wieser tells insider.gr that “an analysis will be conducted in the summer of 2018 and a decision taken upon the completion of the program

Source: link

Kyle Bass: Το ΔΝΤ πρέπει να σταματήσει να τυραννάει την Ελλάδα.Οι Έλληνες πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί με τις προσφορές που τους παρέχονται – ειδικά από το ΔΝΤ, που βασανίζει την χώρα σε μία παραπλανημένη προσπάθεια να πάρει πίσω τα χρήματά του, αναφέρει σε σημερινό δημοσίευμά του το Bloomberg και συνεχίζει, αναλύοντας και διαπιστώνοντας τα δεδομένα της Ελλάδας και τις ιδεολογικές εμμονές του ΔΝΤ.

Οι ελληνικές αρχές έχουν κοπιάσει πολύ για να συμμαζέψουν την οικονομία και τα δημοσιονομικά μεγέθη. Από το 2010 μέχρι το 2016 οι κυβερνήσεις κατόρθωσαν τον σχεδόν ανέφικτο στόχο να μειώσουν το πρωτογενές έλλειμμα κατά 18% του ΑΕΠ, μεταβαίνοντας σε πλεόνασμα.

Μετά από βίαιη συρρίκνωση σχεδόν 30 μονάδων, η οικονομία εκπέμπει θετικά μηνύματα σχεδόν σε όλους τους τομείς – βιομηχανική παραγωγή, αγορές οχημάτων, οικοδομικές άδειες και τουριστικές αφίξεις.

Ο τραπεζικός τομέας έχει σημειώσει μεγάλες προόδους, ενώ οι τράπεζες έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί δύο φορές.

Η χώρα ωστόσο εξακολουθεί να λυγίζει κάτω από το βαρύ φορτίο των 250 δις. ευρώ των δανείων. Το ύψος των χρεών προς τον επίσημο τομέα δεν μειώθηκε, αν και οι ιδιώτες υπέστησαν «κούρεμα» και αναδιάρθρωση.

Το ΔΝΤ θα μπορούσε να διαγράψει τα δικά του δάνεια και να ελαφρύνει το βάρος προς όφελος της μακροπρόθεσμης υγείας της Ελλάδας, επομένως και της Ευρώπης. Αντ’ αυτού, το Ταμείο απαιτεί περισσότερη λιτότητα και επιμένει σε «διαρθρωτικές» μεταρρυθμίσεις αμφίβολης αποτελεσματικότητας.

Εμμένοντας στην οικονομική ιδεολογία του, εξουδετερώνει την διαφαινόμενη ανάπτυξη και σβήνει τις ελπίδες για πραγματική ευημερία. Από σωτήρας, το ΔΝΤ αποτελεί πλέον φίλο-εχθρό για την Ελλάδα. Το Ταμείο γνώριζε καλά ότι τα δάνειά του δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρωθούν. Η απόφαση να τα χορηγήσει ήταν καθαρά πολιτική και δίχως αυτά η χώρα θα έβγαινε από την ευρωζώνη.

Η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών και των καταναλωτών. Για να συμβεί αυτό, οι πιστωτές του επίσημου τομέα πρέπει να διαγράψουν το χρέος, ή να το κεφαλαιοποιήσουν. Η στάση του ΔΝΤ είναι εξωφρενική παρακινούμενη από ίδιο συμφέρον. Η απαίτησή του για νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών εμποδίζει την επάνοδο της Ελλάδας στις αγορές και υπονομεύει την τραπεζική ένωση της Ευρώπης.

Η Ελλάδα έπραξε το καθήκον της παρά την αντιπαραγωγική υπονόμευση του ΔΝΤ. Το πισώπλατο μαχαίρωμα της χώρας δεν αποτελεί υπεύθυνη συμπεριφορά. Αυτό που λείπει είναι η σταθερότητα και το αξιόχρεο της Ελλάδας. Οι ιδιώτες επενδυτές έχουν υποφέρει και ο ελληνικός λαός έχει υποφέρει υπέρμετρα. Πλέον, το Ταμείο οφείλει να παίξει τον ρόλο του και να διαγράψει το ελληνικό χρέος, αποσύροντας τις απαιτήσεις του για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και επιτρέποντας στους ευρωπαίους ηγέτες να αναλάβουν τα ηνία.

Πηγή:link