Category: ΝΕΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ

On the importance of policy alignment to fulfil our economic potential.Ιn a speech in Vienna last week, I explained why monetary policy could deliver the appropriate level of stimulus to the economy, even in a setting where interest rates are close to their effective lower bound.^[1] As inflation is ultimately a monetary phenomenon, a committed central bank can always fulfil its mandate. And that is true independently of the stance of other macroeconomic policies.

But monetary policy does not exist in a vacuum. The situation of central banks is better described as independence in interdependence, since other policies matter a great deal. They can buttress or dilute the effects of our policy. They can slow down or speed up the return to stability. And they can determine whether stability is accompanied by prosperity, which is directly relevant to the social cohesion of the euro area.

It is these interactions, and why they matter, that I would like to talk about today.

Policy interactions in stabilising the economy

The objective of the ECB is defined as delivering a rate of inflation below but close to 2% over the medium term. But the medium term is not a fixed period of time. When faced with adverse shocks, the pace at which monetary policy can bring inflation back to the objective depends on two factors: the nature of the shock itself, and the conditions in which monetary policy operates.

[expander_maker more=”Διαβάστε περισσότερα” less=”Διαβάστε λιγότερα”]Some types of disturbance will inevitably depress inflation for longer than others and make the return to the objective slower. The recent succession of global oil supply shocks is a prime example. In that context, the job of monetary policy is not to fight short-term shocks to prices, but to prevent them from feeding into longer-term inflation dynamics – or put another way, it is to make sure that the effect of shocks on inflation is no more persistent than it needs to be. So when we talk about returning inflation to our objective without undue delay, this is what we mean. The return to price stability should take no longer than implied by the nature of the shocks we are facing.

But this is not entirely dependent on our actions, due to the second factor – the conditions in which we operate. Monetary policy can act decisively to support demand, to stabilise inflation expectations and to avert second round effects on wages and prices, which is exactly what the ECB has done over the past two years.^[2] But the orientation of other policies also influences the speed with which output returns to potential. So if other policies are not aligned with monetary policy, inflation risks returning to our objective at a slower pace.

There are a number of policy areas that matter in this regard.

First, for monetary policy to stoke demand and inflation, it matters crucially whether the financial system is able to relay our policy impulses efficiently to the economy. In the euro area that transmission mechanism has been impeded repeatedly in the past, initially by rising risk premia linked to unwarranted fears about the survival of the euro area, and later by widespread bank deleveraging.^[3] That has diluted the effectiveness of our stimulus and lengthened the “long and variable” lags over which monetary policy works.

We have compensated for this by designing our measures to remove transmission blockages, as well as including an asset quality review in the comprehensive assessment of bank balance sheets that we launched in 2013. Both measures have helped ease financing conditions, as we can see in our bank lending surveys. But bank balance sheets have not yet been fully repaired, as illustrated by the high stock of non-performing loans in some parts of the euro area. So more work-out of these non-performing assets will have to take place, and the conditions for that will have to be put in place by the right policies and authorities.

Second, it matters for monetary policy whether fiscal policy is steering aggregate demand in the same direction, and how strongly. Fiscal policy was contractionary for several years in the euro area following the loss of confidence in sovereign credit in 2010, and the negative effect on growth was exacerbated by the fact that consolidation in some countries was implemented mainly through tax rises rather than current spending cuts.^[4] This placed the full burden of macroeconomic stabilisation on monetary policy. And in a context of disrupted transmission, that has led to a slower return of output to potential than if fiscal policy had been more supportive.

This is why the ECB has said many times that fiscal policy should work with not against monetary policy, and the aggregate fiscal stance in the euro area is now slightly expansionary. But supporting demand is not just a question of the budget balance, but also of its composition, especially the tax burden and the share of public investment. So we should not see fiscal policy as solely a macroeconomic tool, which is only available to countries with strong public finances. We should also see it as a microeconomic policy tool that can enhance growth even when public finances need to be consolidated.

Third, it matters for monetary policy whether the right structural policies are in place. Structural reforms can help limit the depth and duration of shocks, which in turn supports the anchoring of inflation expectations and keeps real interest rates low.^[5]Such reforms can also reduce the transmission lag of our measures, since a more flexible, more responsive economy is likely to transmit monetary policy impulses faster.^[6] And they produce higher potential growth, which leads to higher investment and hence a higher equilibrium real rate. That creates the conditions for the central bank to return to conventional interest rate policy as the means to deliver price stability.

In the euro area, many structural reforms have been implemented in recent years, and especially in those countries worst-hit by the crisis. The benefits can now be seen. But there are many more benefits still to aim for, and so much more needs to be done.

Finally, uncertainty over the institutional stability of the euro area also matters for monetary policy, since it too can slow down the transmission of monetary policy. Firms that lack sufficient visibility over their operating environment over the years to come may understandably choose to deter or even abandon investment plans. That is especially so when the return on those investments depends strongly on the size and openness of the market provided by the euro area and the European Union. This has been clear in the past when the future of the euro area has been called into question.

And that sort of uncertainty not only impacts on firms that borrow to finance real investment. It can also affect the saving rate of firms and households, as the perception of higher risk can call for higher precautionary savings. This would obviously run against the efforts of monetary policy to stimulate higher investment and consumption.

So I will only note once more the critical need to restore clarity and confidence on the institutional setup of the euro area. We know that the current setup is incomplete. There is a large degree of agreement on what its shortcomings are, and many proposals have been put forward on how to overcome them. Progress in this field is necessary for the long-term, but it is also relevant for the short-term because of its effect on investment. Indeed, perhaps the best way to raise output today is to remove the drag on confidence that results from such uncertainties.

Summing up, there is a large degree of interaction between monetary policy and other policies that may in principle be geared towards different objectives. Such interactions do not prevent a determined central bank from achieving its objective. But they do affect the time frame over which we can do so. What this implies is that, for stabilisation to occur no more slowly than is strictly necessary, all policy areas have a role to play.

And in fact, all policymakers should have a strong motivation to do so, because time matters. A too-slow return of output to potential is far from innocuous. On the contrary, it has lasting economic consequences, since it can ultimately lead to potential being eroded as well.

It is well-documented for instance that workers who remain unemployed for too long may suffer the effects throughout their life, in the form of reduced employability, reduced productivity and reduced income – so-called hysteresis.^[7] That is particularly true for younger workers who are unemployed during the all-important formative years of their careers and may suffer from labour market “scarring”.^[8] In the euro area structural unemployment is estimated to have risen during the crisis, while youth employment remains high.^[9]

There is also emerging evidence that growing below potential for too long can erode that potential through its effect on productivity growth. When uncertainty is high, a “wait-and-see” attitude can cause the most productive firms not to expand as much as they would otherwise, and the least productive firms not to contract as much as they should.^[10] In other words – and contrary to what is often claimed – too-weak demand can slow down “creative destruction”, whereas stronger demand can accelerate it. And there are signs of such effects in the euro area, too.^[11]

The cost of delay, then, is that labour and productivity suffer, and the output gap closes in the “wrong way” – instead of output rising towards potential, it is potential that falls towards current output.

So it is in fact in everybody’s interest to act without undue delay. For the ECB, this means that we do not let inflation undershoot our objective for longer than is avoidable given the nature of the shocks we face. For others, it means devoting every effort to ensuring that output is returned to potential before subpar growth causes lasting damage. And given the harm that has already occurred to potential growth during the crisis, it also means acting decisively to raise potential.

While keeping output close to potential is about the right policy mix, raising potential is above all about structural reforms. This ultimately comes down to two factors – employment and productivity. And in both areas there is considerable scope for the euro area to raise output with determined reform efforts.

Raising potential growth

In terms of employment, we know that the euro area faces a long-term drag from its unfavourable demographics. But even accounting for that, I see substantial leeway to lift output in the euro area by exploiting the other margins which determine employment: first, by reducing the trend unemployment rate, which remains too high in many countries; and second, by raising participation rates, which are still short of international norms in several jurisdictions.

Reducing trend unemployment is in part about reversing the hysteresis effects I described above. But it is important to remember that the crisis only added to an already troubling picture: structural unemployment in the euro area was estimated at around 9% even going into the crisis, compared with just 5% in the US. This is a consequence of structural features of euro area labour markets which have been “ratcheting up” unemployment over successive cycles.^[12] And it implies that there is a large, latent potential in the euro area labour force which can be unleashed with appropriate labour market and activation policies – and more so than in other advanced economies.

Experience during the crisis has demonstrated how such reforms can work. Reforms implemented by Portugal under its adjustment programme are estimated to have reduced the unemployment rate by around 3 percentage points over the 2011-2014 period.^[13] Likewise, the Spanish labour market reform in 2012 has been a factor supporting employment growth since then.^[14] This should give encouragement to reforming countries to continue their efforts – and in particular those where high unemployment has persisted for so long that it has been allowed to become a social norm.

But the challenge is not just moving people from unemployment into employment, it is also raising the size of the workforce – which is where participation comes in. Though the euro area fares quite well in international comparisons, participation rates in some Member States remain relatively low, with a roughly 15 percentage point difference between the best and worst performers. This implies that there is also a latent potential to raise employment on this margin with the right structural policies. For example, we have seen participation rates of older workers grow strongly during the crisis, due in part to pension reforms adopted in many euro area countries.^[15]

Still, despite this untapped reserve for accelerating employment growth, we cannot avoid the fact that, over time, the inherent speed limits resulting from the euro area’s unfavourable demographics will start to bite. The euro area’s working age population is projected to start gradually decreasing in the next decade. In that context, employment growth is likely to start decelerating in the not-too-distant future, even with determined structural reforms, as a higher share of people in work will no longer be able to offset the fall in working age population. Even higher expected migration is unlikely to be able to fully offset this natural population decline.^[16]

Public policy can certainly help temper these effects through its role in receiving and integrating migrants. But since policy cannot do much to alter long run demographic trends, the implication is that raising long-term growth will require a complement – namely, raising productivity.

Raising productivity is difficult. It requires a broader set of reforms, and those reforms typically encounter greater resistance from vested interests. That is why many countries have found it easier to reform the labour market than other areas during the crisis, and indeed repeated attempts since the turn of century to make the Europe “the most competitive and dynamic knowledge-based economy in the world” have produced only meagre results.^[17] Given the weak outlook for euro area growth, however, tackling the productivity challenge can no longer be delayed.

Broadly speaking, productivity growth comes through two channels. The first is within-firm growth, which depends on the generation and diffusion of new innovations and management techniques. The second is across-firm growth, which depends on the movement of resources from the least to the most productive firms. The euro area’s comparatively weak performance derives from both.

Indicators on research and development suggest that the euro area is lagging behind in terms of innovative capacity, and particularly in the services sector. Indeed, the diffusion of information and communication technology appears to have contributed much less to services productivity growth than in the US, and this accounts for much of the weaker productivity performance of the euro area since the mid-1990s.^[18]

At the same time, employment in euro area is undergoing a secular shift from manufacturing to services, and this has only been exacerbated by the patterns of job creation since the crisis.^[19] Such shifts are of course taking place in all advanced economies. But since productivity growth in the services sector is often lower in the euro area, it constrains our aggregate productivity more.

Yet this picture is not necessarily a cause for pessimism.

For a start, it suggests that there is quite some scope for productivity catch-up through adopting digital technologies. So the debate that is currently raging among US economists about whether the great waves of technological innovation are now over is, for the time being, less relevant.^[20] For the euro area the key question is how to create the conditions for more firms to move towards the productivity frontier.

What is more, the secular shift from manufacturing to services can be consistent with higher productivity if resources are well allocated. In fact, there are very large differences between the most and least productive firms within each sector, even more so than across sectors.^[21] This implies that, even in a services-oriented economy, aggregate productivity can still be by improved.

So the euro area faces a twin policy challenge: to get more firms in each sector to the productivity frontier, and to get more labour and capital to those productive firms. And crucially, this would not only boost output, but also employment and wage equality, since labour would be concentrating in firms that are both growing and demanding higher value skills.

To achieve this there are, in my view, three policy priorities.

First is addressing the structural barriers to knowledge diffusion within Europe. This has many facets, but critical are policies that increase trade openness and facilitate firms’ participation in value chains, as well as a competitive business environment that favours the adoption of superior managerial practices and organisational structures.^[22] The most powerful “quick win” we could make here would be to complete the single market, especially in services, since that would automatically accelerate diffusion from the European frontier where we already have many world leading industries.^[23]

For firms to integrate effectively into the single market, however, they need to be able to scale, which is why the second priority is to create the conditions for the most productive firms to expand quickly and attract resources. This depends on well-functioning product and labour markets, a financial system that channels capital to dynamic firms, and policies that prevent resources from becoming trapped in unproductive firms, such as efficient judicial systems and bankruptcy laws. Change of that nature creates opportunities, but it can also be perceived as threatening for individual workers. So adequate social safety nets have to be in place, too.

That is also why the third priority is improving human capital. This would benefit workers who would gain higher pay due to better-matched skills. And it would benefit productive firms by reducing the skill mismatch that constrains their growth.^[24] Making progress in this area comes down primarily to education, but labour market reforms, such as lifelong learning schemes and removing labour market dualities, could also make an important contribution – for instance, by providing greater opportunities for both younger and mature workers to gain experience and access training, both of which help raise their individual productivity.

Ultimately, investing in human capital is the key ingredient in making growth both stronger and more inclusive. And over time such investment would help the euro area not just to converge to the productivity frontier, but also to shift it out.

Each country of course has its own challenges. But few euro area countries are displaying high productivity growth, so there is little doubt that progress could be made almost everywhere. That is one reason why the recent Five Presidents’ Report called for a new convergence process among euro area countries, which would move all countries towards best practices on structural reforms.^[25] What is now crucial is that we move towards a common consensus on what the necessary reforms are, howcountries should implement them, and then, that the process starts.

Conclusion

There are many understandable political reasons to delay structural reform, but there are few good economic ones. The cost of delay is simply too high.

Given the interactions between policies that I have described, it is in everyone’s interest that the various strands of policy buttress each other – if only because that would shorten the time it takes for each to produce its effects. And that would mean that we can bring growth back to potential before potential itself becomes damaged.

Of all the ways to accelerate the realisation of our economic potential, perhaps the simplest is to remove the uncertainties that hamper long-term decisions and hold back investment. And speaking here in Brussels, I can only underline in this context the costs of postponing the reform of EU and euro area governance that all agree is necessary, and by the same token, the boost to prosperity and stability that would result from removing those uncertainties, without undue delay.

Source:link[/expander_maker]

Πράσινο φως στο σημερινό EWG: Κλείνει η αξιολόγηση, εγκρίνεται η δόση.Σήμερα, Πέμπτη, και τυπικά, το Euro Working Group, που πραγματοποιείται στη Φινλανδία (Ελσίνκι), θα επιβεβαιώσει ότι η Ελλάδα έχει εφαρμόσει όλα τα προαπαιτούμενα των συμφωνημένων μέτρων, επισημαίνουν κυβερνητικές πηγές. Στη συνέχεια το Euro Working Group θα ενημερώσει και επίσημα τα κοινοβούλια των κρατών – μελών προκειμένου τα τελευταία να εγκρίνουν την αποδέσμευση της δόσης.

Το «πράσινο» φως για την εκταμίευση της δόσης περιμένει σήμερα, Πέμπτη, από το EuroWorking Group, που θα συνεδριάσει στο Ελσίνκι, η κυβέρνηση. Την απόφαση για εκταμίευση των δόσεων θα επισημοποιήσει το Eurogroup της 16ης Ιουνίου, όπως δήλωσε ο ευρωπαίος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί χθες, Τετάρτη.

Στη διάρκεια της συνεδρίασης του EuroWorking Group, σήμερα, αναμένεται να επιβεβαιωθεί ότι η Ελλάδα ικανοποίησε όλα τα προαπαιτούμενα, ώστε εν συνεχεία να ενημερωθούν σχετικά τα κοινοβούλια που πρέπει να εγκρίνουν την εκταμίευση των χρημάτων. Εντός των επομένων 24ωρων, αναμένεται να δοθεί η έγκριση από το γερμανικό κοινοβούλιο, που συνεδρίασε χθες, Τετάρτη, αλλά επιφυλάχθηκε να αποφασίσει έως ότου επισημοποιηθεί η υιοθέτηση όλων των προαπαιτούμενων από την Αθήνα.

Μετά την έγκριση για την αποδέσμευση της δόσης από τα εθνικά κοινοβούλια, θα συνεδριάσει το ΔΣ του ESM για την τελική απόφαση της εκταμίευσης. Η υποδόση των 7,5 δισ. ευρώ αναμένεται να εισρεύσει στο ελληνικό ταμείο περίπου στις 20 Ιουνίου, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του υπουργείου Οικονομικών. Παράλληλα, το υπουργείο Οικονομικών αναμένει την ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QΕ) της ΕΚΤ ώς τον Σεπτέμβριο. Θα έχει προηγηθεί απόφαση της ΕΚΤ για επαναφορά του waiver για τις ελληνικές τράπεζες, η οποία αναβλήθηκε λόγω της εκκρεμότητας με τα προαπαιτούμενα.

Πηγή : link

ΕΚΤ: Αναγκαία μια νέα ελάφρυνση του χρέους.Tο μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου της ΕΚΤ, Μπενουά Κερέ, σημείωσε ότι ένας ακόμη γύρος ελάφρυνσης του δημοσίου χρέους της Ελλάδος, αν και αυτό έχει αναδιαρθρωθεί δύο φορές μέχρι τώρα, κρίνεται αναγκαίος.

Μιλώντας στο γαλλικό κανάλι France 24 την Τετάρτη, υπενθύμισε ότι το χρέος της Ελλάδας έχει αναδιαρθρωθεί ήδη δύο φορές, ενώ αναγνώρισε ότι πιθανώς υπήρξαν καθυστερήσεις σε ό,τι αφορά τις προηγούμενες αναδιαρθρώσεις του.

Εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι οι τελικές λεπτομέρειες για το κλείσιμο της αξιολόγησης ολοκληρώνονται, γεγονός που -όπως είπε- θα «ανοίξει την πόρτα για την καταβολή της δόσης προς της χώρα».

Σημείωσε ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι σημαντικές για την Ελλάδα, προκειμένου η χώρα να επιστρέψει στο δρόμο της ανάπτυξης.

«Όσο πιο γρήγορα υλοποιηθούν οι μεταρρυθμίσεις τόσο το καλύτερο» συμπλήρωσε.

Επεσήμανε επίσης ότι με τον τρόπο αυτό είναι πολύ πιθανό η ελληνική οικονομία να εισέλθει σε ένα «θετικό σπιράλ εμπιστοσύνης».

Πηγή : link

Bερολίνο: Δικαστική ήττα για Airbnb.Την απόφαση των δημοτικών αρχών του Βερολίνου να απαγορεύσουν ως παράνομες τις βραχυπρόθεσμες ενοικιάσεις ολόκληρων διαμερισμάτων ή κατοικιών ενέκρινε δικαστηρίο της Γερμανίας, σε μια απόφαση με επιπτώσεις για διαδικτυακές υπηρεσίες όπως το Airbnb.

«Τα βασικά δικαιώματα των εναγόντων δεν παραβιάζονται από την ρύθμιση» ανέφερε στο αιτιολογικό της απόφασης ο δικαστής Rautgundes Schneidereid. «H διάθεση κατοικιών σε προσιτή τιμή απειλείται σοβαρά σε όλη την πόλη του Βερολίνου και ως εκ τούτου η ρύθμιση είναι δικαιολογημένη» σημείωσε.

Όπως μεταδίδει το Reuters, διάφορες υπηρεσίες διαχείρισης φιλοξενίας είχαν υποβάλλει ένσταση κατά της απαγόρευσης των βραχυπρόθεσμων ενοικιάσεων στο Βερολίνο.

Με βάση την ρύθμιση, όσοι νοικιάζουν τα σπίτια τους στην γερμανική πρωτεύουσα για περίοδο μικρότερη των δύο μηνών αντιμετωπίζουν πρόστιμα ως και 100.000 ευρώ. Αν και οι ιδιοκτήτες μπορούν να διεκδικήσουν την λήψη άδειας, οι δημοτικές αρχές έχουν διαμηνύσει πως θα απορρίψουν το 95% των αιτημάτων που θα λάβουν.

Πηγή : link

Φαντάζεστε πως είναι να δουλεύεις για το ΑΡΡ της ΕΚΤ το λεγόμενο QE;Ποιοι είναι οι άνθρωποι που χειρίζονται το ΑΡΡ (Asset Purchase Programme) και πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό στην πράξη;

Δείτε το παρακάτω βίντεο για να πάρετε μια ιδέα…..

Αναβαλόγλου Γιώργος

Ασφαλιστικός & Χρηματοϊκονομικός Σύμβουλος

Υπεύθυνος Τμήματος Παραγώγων

Guardian Trust S.A

These Are The Bonds The ECB Is Now Buying.Today is a historic day for the corporate bond market: with the launch of the ECB’s CSPP, Mario Draghi is now directly buying European investment grade non-financial bonds. This means that no longer will European corporate bonds trade based on their fundamentals, but purely on expectations of frontrunning future ECB purchases. And to make the frontrunners’ lives easier, according to Bloomberg among the ECB’s purchases today were €3 million Engie bonds, Telecom Italia notes due in 2023 and 10-year Telefonica securities; the ECB also bought securities issued by Anheuser-Busch InBev NV, the world’s largest brewer; Telefonica SA, Spain’s former telecommunications monopoly; Siemens AG, Europe’s biggest engineering company; Assicurazioni Generali SpA, Italy’s top insurer; French automaker Renault SA and utilities Engie SA and RWE AG.

Γερμανοί Πράσινοι κατά Σόιμπλε: «Αυτό που κάνει με το Ελληνικό χρέος είναι δειλό και ανειλικρινές».«Ουσιαστικές ελαφρύνσεις του χρέους θα γίνουν από το 2018. Είναι πολύ αργά και πολύ αόριστη η υπόσχεση ότι θα δοθεί στην Ελλάδα αυτό που κυρίως χρειάζεται, δηλαδή σταθερότητα», είπε ο Ζβεν-Κρίστιαν Κίντλερ, επικεφαλής της Επιτροπής Προϋπολογισμού του κόμματος των Πρασίνων στη γερμανική Βουλή, σε συνέντευξή του στην οικονομική εφημερίδα Handelsblatt. Κατά συνέπεια αυτό θα οδηγήσει σε περισσότερη φτώχια και ανεργία στη Ελλάδα, προσέθεσε.

Ο Ζ-Κ Κίντλερ κατηγόρησε τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών ότι μπλοκάρει τις αναγκαίες ελαφρύνσεις. «Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μετέθεσε τις αναγκαίες ελαφρύνσεις, οι οποίες θα γίνουν ούτως ή άλλως, για μετά τις βουλευτικές εκλογές, διότι το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα είναι διχασμένο στο θέμα αυτό. Αυτό είναι δειλό και ανειλικρινές απέναντι στον γερμανικό λαό», είπε ο πράσινος πολιτικός.

Ιδιαίτερα άξιο κριτικής είναι το γεγονός ότι τα κέρδη της ΕΚΤ από την πώληση ελληνικών ομολόγων δεν θα δοθούν στην Ελλάδα όπως συμφωνήθηκε το 2012, είπε επίσης ο Ζ-Κ Κίντλερ, ο οποίος ζήτησε περαιτέρω παραχωρήσεις προς τη Ελλάδα. «Ένα είναι ξεκάθαρο», είπε, «η καταστροφική πολιτική απέτυχε. Τώρα η Ελλάδα χρειάζεται επιτέλους αέρα γα να αναπνεύσει. Δεν επιτρέπεται να υπάρξουν οιονεί αυτόματες περικοπές του προϋπολογισμού οι οποίες θα πνίξουν ακόμα περισσότερο την (ελληνική) οικονομία». Αναγκαίοι είναι «οι ρεαλιστικοί και εφικτοί στόχοι του προϋπολογισμού και οι λογικές επενδύσεις υπό την έννοια ενός νέου πράσινου deal», προσέθεσε ο βουλευτής των Πρασίνων και τόνισε ότι η Ελλάδα τήρησε «σε μεγάλο βαθμό» τις συμφωνίες με τους δανειστές. Επομένως είναι «σωστό και καλό» να δοθεί η εκκρεμής δόση.

Πηγή: link

Handelsblatt: «Αθόρυβα» (ή μουλωχτά) δρομολογεί ο Σόιμπλε το νέο έμβασμα προς Ελλάδα.Στο σχετικό δημοσίευμα αναφέρεται ότι ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ δρομολογεί σήμερα «αθόρυβα» την εκταμίευση νέας δόσης προς την Ελλάδα: «Έτσι το φανταζόταν ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Σήμερα Τετάρτη ο υπουργός Οικονομικών δρομολογεί άλλο ένα δάνειο δισεκατομμυρίων για την Ελλάδα, εντούτοις αυτό περνά σχεδόν απαρατήρητο. Δεν προβλέπεται ούτε μεγάλη συζήτηση στη Βουλή, αλλά ούτε και κάποια δύσκολη ψηφοφορία. Με την εκταμίευση της επόμενης δόσης θα ασχοληθεί μόνον η αρμόδια επιτροπή για θέματα προϋπολογισμού και αυτό κεκλεισμένων των θυρών».

Επιστολή που απέστειλε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών στους βουλευτές που μετέχουν γράφει ότι «η γερμανική κυβέρνηση υποστηρίζει την εκταμίευση της επόμενης δόσης προς την Ελλάδα». Όπως σχολιάζει η εφημερίδα, η εκταμίευση της επόμενης δόσης «δεν είναι ακόμη απολύτως έτοιμη. Διότι δεν πιστοποιήθηκε ακόμη τελεσίδικα ότι η Ελλάδα έχει εκπληρώσει πλήρως όλες τις προϋποθέσεις», αλλά αντιθέτως παραμένουν ακόμη ορισμένες μικρές εκκρεμότητες.

[expander_maker more=”Διαβάστε περισσότερα” less=”Διαβάστε λιγότερα”]Δεδομένου ότι χθες οι εκπρόσωποι των θεσμών εκτίμησαν ότι η αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί άμεσα, «ο Σόιμπλε έστειλε τα σχετικά έγγραφα στην επιτροπή Προϋπολογισμού, με τη σύσταση να εγκρίνουν την εκταμίευση της επόμενης δόσης, εφόσον βέβαια η Ελλάδα ανταποκριθεί προηγουμένως στη λήψη των εναπομεινάντων μέτρων».

Σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα, ο Σόιμπλε καθιστά εκ νέου σαφές ότι οι όποιες αποφάσεις για την ελάφρυνση του χρέους θα ληφθούν μετά το 2018. «Δεν επίκειται η λήψη αποφάσεων για μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα μέτρα», αναφέρεται στην επιστολή, όπερ σημαίνει ότι ο Σόιμπλε δεν πρέπει να ζητήσει τη σύμφωνη γνώμη της Ολομέλειας.

Όπως σχολιάζει η Handelsblatt, ενδεχόμενη εκτεταμένη ελάφρυνση του χρέους θα συνιστούσε ουσιαστική αλλαγή του προγράμματος βοήθειας στην οποία θα έπρεπε να συναινέσει και η γερμανική Βουλή: Ο Σόιμπλε ήθελε οπωσδήποτε να το αποφύγει αυτό πριν τις γερμανικές εκλογές του 2017, καταφέρνοντας να επιβάλει τις θέσεις του έναντι Ελλάδας και ΔΝΤ που ζητούσε τη λήψη άμεσων μέτρων για το χρέος.

Γι΄ αυτό και του αρκεί τώρα να ζητήσει από την επιτροπή Προϋπολογισμού να συζητήσει το ζήτημα. Με τον τρόπο αυτό γλιτώνει μια επώδυνη συζήτηση για την οικονομική στήριξη της Ελλάδας, η οποία είναι αρκετά αμφιλεγόμενη και εντός της δικής του Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Εκτενείς είναι οι αναφορές στον γερμανόγλωσσο Τύπο και για την ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού.

«Σχεδόν έτοιμη η πώληση του παλαιού αεροδρομίου του Ελληνικού», γράφει σε σχετικό της άρθρο η Zeit-Online ενώ η αυστριακή Der Standard επισημαίνει ότι «η Ελλάδα πουλάει παλιό αεροδρόμιο έναντι 900 εκατομμυρίων ευρώ».

Στο θέμα αναφέρεται αναλυτικό άρθρο και της ελβετικής Neue Zürcher Zeitung που σημειώνει ότι «δρομολογήθηκε μια από τις σημαντικότερες ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα: η πώληση του παλαιού αεροδρομίου της Αθήνας, του Ελληνικού, σε μια κοινοπραξία από την Ελλάδα, την Κίνα και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα».

Όπως αναφέρει η εφημερίδα, η Lamda Development είχε καταλήξει ήδη προ διετίας στην τιμή πώλησης των 915 εκατομμυρίων ευρώ. «Η πώληση αναβάλλονταν ωστόσο συνεχώς για γραφειοκρατικούς λόγους, όπως έχει γράψει συχνά ο ελληνικός τύπος. Η ιδιωτικοποίηση είναι προϋπόθεση για την παροχή περαιτέρω βοήθειας από την πλευρά των δανειστών».

Πηγή:link[/expander_maker]

German Bund Yield Drops to Record, Commerzbank Says 0% Possible.Germany’s 10-year bond yields, already at a record-low, are likely to test zero as soon as this week, according to the top-ranked primary dealer of the nation’s debt.

“The market looks poised to test the level,” said Michael Leister, the Frankfurt-based head of rates strategy at Commerzbank AG. “I think it can happen over this week. Momentum is quite strong, we’re not that far away from the zero line.”

German securities, which act as Europe’s benchmark sovereign debt, rose Wednesday as investors digested signs of a slowdown in the U.S. labor market, contended with this month’s referendum on the U.K.’s membership of the European Union and absorbed the effects of unprecedented monetary stimulus.

Germany’s 10-year yield fell to as low as 0.033 percent, the least on record. It was down one basis point, or 0.01 percentage point, at 0.04 percent as of 9:30 a.m. London time . The 0.5 percent bund due in February 2026 rose 0.1, or 1 euro per 1,000-euro ($1,137) face amount, to 104.45.

A move below zero would see Germany join Japan and Switzerland in having negative yields for a decade or longer. Yields below zero mean investors who buy the debt now and hold them to maturity will receive less than they paid.

“It’s unlikely that this spiral is going to reverse,” Leister said. ‘Even zero levels for the 10-year seem possible at this stage.”

Source:link

«Ορεξη» για προσλήψεις έχουν οι επιχειρηματίες.Σύμφωνα με την ετήσια έρευνα της ΕΥ για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, Global Job Creation Survey 2016, οι επιχειρηματίες έχουν πάνω από τις διπλάσιες πιθανότητες να προχωρήσουν σε προσλήψεις, σε σχέση με τις μεγάλες εταιρείες (corporates).

Η έρευνα διαπιστώνει, επίσης, ότι οι επιχειρηματίες που μετασχηματίζουν δραστικά τις αγορές στις οποίες λειτουργούν, αλλάζοντας μερικούς ή και όλους τους κανόνες τους, αλλά και οι καινοτόμοι επιχειρηματίες, που δημιούργησαν ένα νέο προϊόν, υπηρεσία ή εμπορικό σήμα την τελευταία χρονιά, αυξάνουν το προσωπικό τους ταχύτερα από τους παραδοσιακούς επιχειρηματίες.

Η έρευνα, η οποία καλύπτει σχεδόν 2.700 επιχειρηματίες παγκοσμίως, δόθηκε στη δημοσιότητα ενόψει του παγκόσμιου φόρουμ ΕΥ «World Entrepreneur of the Year», στο οποίο συμμετέχει και ο Έλληνας «Επιχειρηματίας της Χρονιάς 2015», ο κ. Γεώργιος Κουτσολιούτσος, Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου Folli Follie, εκπροσωπώντας τη χώρα μας.

Σχολιάζοντας τα ευρήματα της έρευνας, ο κ. Παναγιώτης Παπάζογλου, Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΥ Ελλάδας, παρατηρεί: «Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν περιλαμβάνεται στις χώρες του δείγματος της συγκεκριμένης έρευνας, τα συμπεράσματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά και για τη χώρα μας. Επιβεβαιώνουν ότι οι επιχειρηματίες αποτελούν την κινητήρια δύναμη για την ανάπτυξη και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και ότι η μείωση της ανεργίας θα προέλθει κυρίως από τους επιχειρηματίες που καινοτομούν και μετασχηματίζουν τις αγορές στις οποίες δραστηριοποιούνται, αλλάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού. Η τεχνολογία, η καινοτομία και η ανατροπή παγιωμένων επιχειρηματικών πρακτικών, εφόσον υπάρχει το κατάλληλο επιχειρηματικό περιβάλλον, δεν αποτελούν απειλή, αλλά αντίθετα δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας».

[expander_maker more=”Διαβάστε περισσότερα” less=”Διαβάστε λιγότερα”]Αυξάνεται η διάθεση για προσλήψεις

Περισσότεροι από τους μισούς επιχειρηματίες (59%) από 12 σημαντικές αγορές, εκτιμούν ότι θα αυξήσουν το προσωπικό τους μέσα στο 2016, ποσοστό αισθητά αυξημένο σε σχέση με το αντίστοιχο 47% του 2015. Επιπλέον, το ποσοστό των επιχειρηματιών που σχεδιάζει να προχωρήσει σε προσλήψεις φέτος, είναι υπερδιπλάσιο από το αντίστοιχο μεταξύ των μεγάλων εταιρειών (corporates) (28%).

Λαμβάνοντας υπόψη όλες τις αναμενόμενες μεταβολές στο εργατικό δυναμικό για το 2016, οι επιχειρηματίες αναμένουν να αυξηθεί το συνολικό εργατικό δυναμικό τους κατά 9,3%, ενώ εκτιμούν ότι το 12% των νέων προσλήψεων θα αφορά νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας.

Η Ινδία και η Βραζιλία βρίσκονται στην κορυφή της κατάταξης, με βάση το ποσοστό των επιχειρηματιών που προσδοκούν να αυξήσουν τις προσλήψεις. Ακολουθούν η Γαλλία, ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ. Στον αντίποδα, οι επιχειρηματίες στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, την Ιαπωνία και την υποσαχάρια Αφρική καταγράφουν τις χαμηλότερες προσδοκίες ως προς την πιθανότητα αύξησης του εργατικού δυναμικού τους κατά το επόμενο έτος.

Κινητήρια δύναμη των προσλήψεων αποτελεί η ενισχυμένη εμπιστοσύνη ως προς την πορεία των τοπικών αγορών (67%), αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας (72%). Ωστόσο, σημειώνονται ενδιαφέρουσες διαφοροποιήσεις ανά χώρα και περιοχή. Αυξημένη εμπιστοσύνη στην τοπική και τη διεθνή οικονομία καταγράφεται στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά, τη Βραζιλία, τη Γαλλία και την Αυστραλία. Ωστόσο, η εμπιστοσύνη τόσο στην τοπική, όσο και τη διεθνή οικονομία, έχει μειωθεί στην Κίνα, την Ινδία, την υποσαχάρια Αφρική, τη Γερμανία και την Ιαπωνία.

Ο δραστικός μετασχηματισμός των αγορών και η καινοτομία αποδίδουν καρπούς

Η έρευνα καταδεικνύει, επίσης, ότι όσο περισσότερο καινοτομούν και μετασχηματίζουν τις αγορές τους οι επιχειρηματίες, τόσο περισσότερες προσλήψεις κάνουν και μάλιστα με ταχύτερο ρυθμό.

Οι επιχειρηματίες που κατεξοχήν μετασχημάτισαν τις αγορές στις οποίες δραστηριοποιούνται – δηλαδή, το 17% που δηλώνει ότι άλλαξε πολλούς ή και όλους τους κανόνες του κλάδου του – είναι κατά 58% πιο πιθανό να προβλέπουν μία αύξηση του συνολικού αριθμού των απασχολούμενων στην εταιρεία τους κατά το 2016, σε σχέση με τους πιο παραδοσιακούς ανταγωνιστές τους.

Το ποσοστό αύξησης 18% που προβλέπουν για το απασχολούμενο προσωπικό τους, είναι διπλάσιο από το μέσο ποσοστό παγκοσμίως. Ακόμη και όταν προστεθούν στην κατηγορία αυτή όσοι δηλώνουν ότι άλλαξαν «μερικούς» μόνο από τους κανόνες του κλάδου τους, η επίδραση των δραστικά μετασχηματιστικών συμπεριφορών παραμένει ευδιάκριτη, καθώς είναι κατά 46% πιο πιθανό να προβλέπουν αύξηση της απασχόλησης, σε σύγκριση με πιο παραδοσιακές επιχειρήσεις. Επιπλέον, με ποσοστό 12%, η αύξηση της απασχόλησης για αυτές τις επιχειρήσεις παραμένει υψηλότερη από τον παγκόσμιο μέσο όρο (9%).

Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι περισσότεροι επιχειρηματίες που μετασχηματίζουν τις αγορές τους εντοπίζονται στη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική (70%), την Ινδία (64%), την υποσαχάρια Αφρική (60%), την Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (57% και στα δύο).

Οι καινοτόμοι επιχειρηματίες, δηλαδή όσοι δηλώνουν ότι δημιούργησαν ένα εντελώς νέο προϊόν ή υπηρεσία στη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς, καταγράφουν και αυτοί υψηλές προσδοκίες όσον αφορά στα σχέδια προσλήψεων.

Συγκεντρώνουν 95% περισσότερες πιθανότητες να αναμένουν αύξηση του απασχολούμενου προσωπικού τους σε σχέση με το υπόλοιπο δείγμα, ενώ ο ρυθμός αύξησης του προσωπικού τους (18%) είναι διπλάσιος από τον παγκόσμιο μέσο όρο.

Ο κ. Παπάζογλου σχολιάζει: «Ενώ τα ευρήματα της έρευνας είναι κατά βάση αισιόδοξα, αποτελούν ένα είδος προειδοποίησης προς τις επιχειρήσεις εκείνες που δεν πρωτοστατούν στις αλλαγές και τις ανατροπές και δεν αγκαλιάζουν έγκαιρα την καινοτομία. Κινδυνεύουν να ξεπερασθούν από όσους μετασχηματίζουν τις αγορές, αμφισβητούν τις καθιερωμένες πρακτικές της αγοράς και συγκεντρώνουν γύρω τους το ανθρώπινο δυναμικό που θα τους επιτρέψει να βελτιώσουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους, να προσελκύσουν πελάτες και να αναπτυχθούν δυναμικά. Συγχρόνως, και οι κυβερνήσεις θα πρέπει να επικεντρωθούν στη δημιουργία του κατάλληλου περιβάλλοντος μέσα στο οποίο θα μπορέσουν να ανθίσουν και να αναπτυχθούν πραγματικά καινοτόμες και μετασχηματιστικές επιχειρήσεις».

Η οργανική ανάπτυξη αποτελεί το κλειδί της επιτυχίας των επιχειρηματιών

Η οργανική ανάπτυξη θεωρείται το κλειδί για την επιτυχία, καθώς σχεδόν οι μισοί (46%) από τους επιχειρηματίες που έχουν καταγράψει ανάπτυξη κατά τους τελευταίους 12 μήνες, δηλώνουν ότι πρόκειται κατά κύριο λόγο για οργανική ανάπτυξη.

Αντί να εστιάζουν την προσοχή τους σε συμφωνίες, οι επιχειρηματίες βλέπουν την ανάπτυξη της υπάρχουσας επιχειρηματικής τους δραστηριότητας ως τη βασική προτεραιότητα, αλλά και τη μεγαλύτερη πρόκληση για τον επόμενο χρόνο. Σχεδόν οι μισοί (48%) αναφέρουν ότι ο εντοπισμός, η προσέλκυση και η εξυπηρέτηση νέων πελατών αποτελεί προτεραιότητα, με το 27% να τη θεωρούν ως κορυφαία τους προτεραιότητα, ενώ το 30% το χαρακτηρίζουν ως αναπτυξιακή πρόκληση. Η δημιουργία νέων προϊόντων και υπηρεσιών (34%), καθώς και η προσέλκυση ταλαντούχου ανθρώπινου δυναμικού (32%), ακολουθούν στη λίστα των αναπτυξιακών προτεραιοτήτων. Αξιοσημείωτο είναι ότι μόνο το 15% βλέπει τις συγχωνεύσεις και τις εξαγορές (Σ&Ε) ή τις συμμαχίες ως αναπτυξιακή προτεραιότητα για το 2016, ενώ μόνο το 3% τις θεωρούν κορυφαία προτεραιότητά τους.

Πηγή:link[/expander_maker]